Avizhe | آویژه

خداحافظ بلاگ اسپات !

2010-02-06T13:35:00.006+03:30

.

ِخب ما بعد مدت ها بالاخره نقل مکان کردیم . به اینجا :

http://manonazi.ir

.

شب بی ترانه شد ...

2009-11-10T02:25:00.002+03:30

.
امشب غرق خاطراتم .
خاطراتی که سال هاست توی صندوقچه ی فراموشی خاک خوردن ...
.
.
دستامو که می گیری
هر پنجره نو می شه
شب یکدفعه تسلیم عشق من و تو می شه ....

.

این چهل روز :)

2009-10-02T18:44:00.010+03:30

.
.
.

و عشق در بعدازظهر یکی از روزهای وسط تابستان ، زمانی که بعد از یک جرو بحث خنده دار به خواب رفتی به سراغت میاد. یا زمانی که با چشم های اشک آلود و ناخن های تازه لاک خورده( ی از سر حرص) فقط چند قدم بهش نزدیک می شی و اون تمام احساس تو رو توی آغوش می گیره ، اشکاتو پاک می کنه و پا به پای دلت راه میاد .

و یا قبل از یه دست تخته ی جانانه ، وقتی که با خنده دستت رو به سمتش می گیری و می گی "دست استاد اعظم رو ببوس تا بازی کنیم " ، به سراغت میاد .

و یا زمانی که به خودت میای و می بینی تمام چند ساعتی که توی ماشین بودین رو با صدای بلند آواز خوندین و خندیدین ، یا شبی که وسط اون همه آدم عجیب و غریب روی زمین نشستین و از فرط کمبود جا طوری به هم چسبیدین انگار که سلول ها دارن توی هم فرو می رن، به سراغت میاد .

دلتنگی ش زمانی میاد که به بوسه های پنهانی فکر می کنی و خنده تمام صورت غم آلودتو پر می کنه. بوسه هایی که برنامه ریزی شده بودن برای کوچک ترین لحظه هایی که هیچ چشمی ما رو نبینه !

به محض اینکه بابابزرگ سرشو برمی گردوند ، یا به محض اینکه نادر و نوید حواسشون به ما نبود ، توی کوچه ی تاریک خونه ی مامان بزرگ ، وقت بدرقه تا دم در و یه لحظه ی کوتاه نزدیکی سرها ، بالای پل هوایی مدرسه ، روی پله برقی فرودگاه ، توی راهروی مترو ، پشت چراغ قرمزها در حالیکه خم می شه که چیزی رو از جلوی پای من برداره و هزار جای دیگه که حتی فکر اینکه به ذهن کسی هم خطور نمی کنه ، هیجان یه لحظه ی داغ رو به همراه خودش میاره ....

یه دوره ی فوق العاده رو کنار هم گذروندیم . شاید بشه اسمشو گذاشت پاداش این 2 سال دوری . طوری که سالگرد دور شدن جسم هامون رو توی غرق شدن جسم هامون کنار هم به خاطر آوردیم . تمام لحظه ها با عکس و فیلم و مهم تر از همه توی ذهن من و تو ثبت شدن . می دونیم که بعد این مدت هیچی بهتر از این نمی تونست باشه . تمام محدودیت ها رو با سلیقه ی خودمون کنار زدیم و برای همه چیزهایی که آزارمون می داد بهترین راه حل رو پیدا کردیم و کودکانه کنار هم خندیدیم ...

پ.ن : اگه عزیز دلم وقت پیدا کنه دوست داریم که دستی به سر و شکل اینجا بکشیم . به امید هر چه زودتر پیدا شدن وقت !

پ.ن : راستی دانشگاه رو خیلی دوست دارم . اینو می نویسم که وقتی باز زد به سرم یادم بیاد که چقدر سر این کلاس ها و توی این دانشکده لذت بردم :)

2009-08-28T11:45:00.002+04:30

امشب مي خوام مست بشم
عاشق يك دست بشم
بدون تو نيست بودم
امشب مي خوام هست بشم.................

انگار افتاديم تو يه دنياي جديد.همه چيز تازگي داره و همه چيز فوق العاده ست.حتي براي يه ثانيه فكر نمي كرديم همه چي اينقدرغير قابل باور پيش بره.اما الان اينجاييم...
چه ثانيه هايي كه گذشت....... واي خداي من..........................
هيچ وقت فكر نمي كردم از نقطه اي كه كلي خاطره ي سخت ازش دارم و زمستون و تابستون غرق در تنهايي رو اونجا گذروندم بشه يه مبدا.بشه يه مكان مقدس...
حالا تو شهر خودمون
حالا تو تك تك خيابون هايي كه جاي پاي ما روشون هست و تا ابد پاك نميشه.
امروز اينجاييم و فردا آنجا
امروز با هزاران چشم رو به روييم و فردا با ده ها هزار چشم
امروز در برابر رويداد ها ضعيف و فردا در برابرشان كوه
امروز تو اينجايي و من اينجا...

نمي خوام به آخرش فكر كنم
آخرش ميرسه به يه نقطه ي مبهم درست مثل دفعه ي قبل و بدون خداحافظي...
و درست اندكي بعد تصوير مبهم آرام آرام شفاف مي شود و من از پله ها پايين مي آيم و به دنبال چشم هايت خدا را فرياد مي زنم

ما امروز اينجاييم
.

شمارش معكوس ...

2009-08-10T14:11:00.000+04:30

كمتر از 24 ساعت ديگه !

یه معجزه تو راهه .. حس می کنیش ؟

2009-08-06T02:10:00.002+04:30

از دور دست می بینمت ...
یه معجزه داره اتفاق می افته ولی انگار من و تو داریم جلوشو می گیریم .
همه چی از دور و اطراف دارن بهمون اصرار می کنن که همه چی خوب پیش می ره اما من و تو ...
این همه مدت برای همچین موقعیتی پر پر زدیم . پس چی شده که الان اینجوری ...

رامبد وقتی اینجا رو میخونی توی چه فکری هستی ؟ ...

من و تو ضد ضربه نیستم که بتونیم جلوی همه ی حرف ها و عقاید بایستیم .
رامبد بیا قانع باشیم ....
.
.
پ.ن : خوشحالی امروز من هیچ وقت توی عمرم اتفاق نیفتاده بود ...

گیلاس سوم :)

2009-07-17T16:54:00.003+04:30

روزا گذشت
سال ها گذشت
من هنوز عاشقتم
به يادتم ...
هوا گرمه و من درست ياد اون روزم كه آفتاب توي مغز سرم بود و به هيچ چيزي فكر نمي كردم جز تو .
هوا گرم بود و من مي خواستم قدم بزنم .
شايد قدم هام جواب سوال هام رو مي دادن .
عشق مثل يه معجون درون قلبم اين ور و اون ور مي شد و ديواره ي دلم رو هر لحظه به اين معجون آغشته تر مي كرد.
و صدايی از دور دست منو صدا كرد.....
رامبد ....
و من از پيچ و خم هزاران علامت سوال به يه علامت تعجب بزرگ رسيدم .
نازنين من رو صدا كرد و ....
ما تا ته اون خيابون رو قدم زديم و بو حس كرديم. بوي عشق...
و نازنين با من اومد...
و 3 ساله كه با منه............................

مي مونم كنارت عشق بي عاشق من :*

----------------------------------

پ.ن: کنار تو بودن زیباست . زیبا زیبا زیباست ....

مبارک باشه تولدمون :*

.

2009-07-08T00:03:00.003+04:30

امروز درست یک سالِ و
ده ماهِ و
دو روزه
که ....

2009-07-06T00:23:00.001+04:30

MAN INJA MIMUNAM TA ABAD
.
.
.

2009-06-17T00:23:00.001+04:30

لعنت خدا بر شما مزدورهایی که دم از روز آخرت می زدید و خود هزار بار بی خبر از آنید .....

لعنت خدا بر شما ....

2009-06-07T23:36:00.009+04:30

دستمو بگیر ......
.

کمتر از 12 ساعت دیگه مونده ...
می خوام برای اولین بار چیزی رو بدست بیارم که چون از خیلی لحاظ ها اولینه ، برام خیلی با ارزشه.
با تمام وجودم تلاش کردم . برای یه افتخار بزرگ ...

پ.ن. الان اون مدرک کوچولو توی دستمه و من با امید برای انجام کارهای بزرگ تر به جلو نگاه می کنم . خیلی خیلی برام شیرین بود. و تمام این ها رو مدیون همراهی های توام عشق من :*

2009-05-31T02:18:00.006+04:30

گفتن این برخوردها و رفتارات خوب نیست. پافشاری کردم که "این که برای رفتارها حد و مرز باشه خوب نیست" .
اینقدر پیش رفتم که خودم از دست خودم ذله شدم ...
گفتم باشه، از اول ! ازت پرسیدم یکم آرامش بهم میدی؟می شی پناه من ؟
وقتی صدات میاد که توش "نه" نیست ، دیگه من چه سوالی دارم که بپرسم ؟ ...
.
.
محو چین چینای پارچه ی هندی می شم که دامنش دور پاهام پیچید شده .
بهار رو اینجوری دوست دارم . هوای خوب، دلِ پر از امید، پشتِ گرم به یار و تموم .
بهار و پاییز، روز و شب، لبخند و اشک من با نگاه تو نقاشی می شه .

تو که زبردستی ؛ این تابلو رو مثل بقیه خوب از آب در بیار :)

:*

2009-05-19T21:01:00.003+04:30

نمی دونم باید خوشحال باشم از اینکه بهترین خاطره ی عمرم با تولد یکی از نزدیک ترینام یکی شده ، یا حسودی کنم به این تقارن! که این تاریخ باید یه روز ماورای تقویم باشه به دور از دستبرد همه عالم و آدم ...

دلبرکم چیزی بگو به من که از گریه پُرم ...

نمی دونم باید ناراحت باشم از اینکه توی سالگردِ امسالِ بهترین خاطره ی زندگیم یکی از بدترین اتفاقات ممکن هم رخ داد؛ یا حسودی کنم به این تقارن ... که این تاریخ باید در دوردست روزها و ثانیه ها ، جایی فقط و فقط توی ذهن من و تو پر کنه و بس ...

چیزی بگو، اما نگو از مرگ یاد و خاطره ...

دلم آزادی وقت و فکر می خواد برای گفتن از همه چی برات ... از اینکه چقدر از خودم ناراحتم ...
.
فردا اتفاق مهمی در راهه . برای هر کس بگم به اندازه ی تو اهمیتش رو درک نمی کنه . که اگه موفق بشم ، یکی از بزرگ ترین افتخارهای زندگیمه.

همواره 28 اردیبهشت !

28 اردیبهشت 86 ؛ 28 اردیبهشت 88

2009-05-18T01:13:00.000+04:30

.
این حرف ها که خوشه ی گندم نمی شوند
نانی برای سفره ی مردم نمی شوند
این حرف ها کز سر تکرار می زنی
بر چهره های خسته تبسم نمی شوند ......

پارسال اسم امروز رو گذاشتم روز گیلاسی . امسال چی ؟ ...

2009-05-09T11:55:00.006+04:30

.

همیشه وقتی یکی آهن می شد ، اون یکی آهن ربا بود .
نه می شد دوتایی آهن ربا باشن که خیلی شوره ؛ نه می شد دوتایی آهن باشن که خیلی بی نمکه .
نمی دونم چرا این دفعه با اون همه نمکش اینقدر بی نمک از آب در اومد .
دو تا آهن کنار هم افتادن . بدون تمایل یه نگاه به هم . بدون خواستن یه لحظه فکر به هم . یه لحظه درک هم ...
خطوط مغناطیسی شون هر 24 ساعت یه بار یه برخورد کوچولو با هم داره و تمام .
و این خیلی دردناکه .....

پ ن : حالا حال هردوشون بهتره...

خداروشكر...

.

2009-04-29T00:57:00.009+04:30

اون لحظه ای روشنِ وقتی می فهمی چه جوری می تونی مرهم دل یارت بشی.. در حالیکه تا الان کاملا اشتباه فکر می کردی.
.
اون لحظه ای خالصِ که با اشکای داغت دل ملتهبشو آروم می کنی .
.
اون لحظه ای نابِ که می دونی باید نبینی و بگذری چون دل می طلبه .
.
اون لحظه بی همتاست که دل به یاد روزای اول جوونه زدنش دوباره تپش می گیره و لبخند صورتتو پر می کنه .
.
زیباترین ثانیه ها اونجاست که دست تو دستش به فردایی نگاه می کنی که امید زندگی برای هر دوتاتونه :)

زیباترین خواب نگاه کردن به چشمای خوب آلوی توئه وقتی که مژه ها و ابروهات همبازی شدن با انگشتای من ...

امشب ، یه شب به یاد موندنی دیگه.بعد 4 شب سخت...

2009-04-24T23:57:00.004+04:30

کجای سرپایینی رسیدیم ؟
اصلا این سرپایینیه؟
پس چرا دارم اینطوری نفس نفس می زنم؟
پس چرا اونجوری داشتی از خوشحالی فریاد می زدی؟
آهان یادم اومد... اون روزی که با هم مسابقه گذاشتیم تو راه سرپایینی کنار درختمون ، هم داشتیم از خوشحالی فریاد می زدیم هم بعدش به نفس نفس افتادیم :) اینم مثل اون روز ...
درخت امسال جاش کجاست ؟ ...
.
گفتم می خوام بخوابم ولی با اینکه از خستگی رو پا بند نیستم ، نمی تونم .. و تو خوب می دونی چرا .....
خب چه جوری بگم وقتی که صداتو نشنوم اون خواب دیگه خواب نیست ؟ ....
ای دلتنگی ....

پ.ن: بیست دقیقه نگذشته بود که باز مثل همیشه توی مهربونی صدای جذابت غوطه ور شدم ...

رنگ ؟ رنگ روشن ! :))

2009-04-21T21:05:00.006+04:30

به ندرت پیش اومده روزی از اولش با اتفاقات بد شروع بشه . مدام سعی کنم که از اتفاق بد قبلی یادم بره ولی باز اتفاق جدید به یادم بیاره که نـــه هنوز از امروز مووونده ! :(
توی این موارد نشونه های خاصی واسه خودم دارم که اونا حالِ روز منو معلوم می کنن. یعنی اگه با پیش زمینه ی فکریم نخونن ، یه جورایی از انرژیم کاسته می شه !!!
اولین آبنبات امروز رو باز می کنم و با دیدن رنگ سبزش آه از نهادم بلند می شه . دومی رو باز می کنم بازم سبـــز !! می گم خدایا یعنی تا این حد ؟! :(
اینقدر باز می کنم تا بالاخره تمام مزه های مورد علاقه مو پیدا می کنم :D
حالا مطمئنم که می تونم مزه ی امروز رو هم تغییر بدم :)
.
این عکس فوق العاده است . می شه به اندازه ی یه سفر طولانی توی اتوبوس مورد علاقه ت ازش لذت ببری . تقریبا همه جور آدمی توش پیدا می شه .
.
بعد از دیشب با اون همه خنده و مسخره بازی ، بعد اون خواب آروم و نرم ، بعد این روز سخت و پر کار ، بعد اون همه حرفای خوب که بعد شنیدنشون تازه فهمیدم چقدر کمِشون داشتم ، بعد کلّی بی تابی برای بودنت ، بعد کلی صبر برای دست آوردن چیزی که می خوایم،

با تمام وجودم ، اینـــــجااا ، برای تمام وجودت انتظار می کشم .
بیا که دستام بازن ...
:*

.

2009-04-18T16:47:00.005+04:30

از همهمه ی بچه ها فاصله گرفته بودم . گُلی رفته بود دنبای قیچی و به خیال خودش منم داشتم پشت سرش می رفتم. یه فکر یهویی اومد تو سرم و رفتم سر وقت کفشات و با خنده ایی که پر بود از استرس دیده شدنم، بندهای کفشتو از تو سوراخ ها کشیدم بیرون !! تنها راهی بود برای اینکه بتونم بعد خداحافظی چند دقیقه معطلت کنم که خودمو برسونم بهت :) ....

اتوبوس ترمز می زنه و در اتاق خاطرات تو ذهنم بسته می شه ...
بیشتر از 3 سال گذشته . از روزهای دلهره و لرزیدن قلب و دزدیدن نگاه و دلخوشی به لبخند بزرگ .....
روزهای ساده ای میان و می گذرن . بدون اینکه حتی اجازه ی فکر کردن رو بهم بدن.همینجوری گذشتن که یهو چشم باز کردم و دیدم کمتر از یه هفته مونده به پل یکی مونده به آخر ...
توی این ولوله ی بی امان اتفاقات ، دلم برای کوبیده شدنش به قفسه ی سینه م تنگ شده ... دلم برای نگاه تنگه ...
میای . همینجا . کنار من . می دونم میای .
.
چند روز پیش که آلارم صبح ها رو برام ضبط کردی دوباره همون حال و هوا بهم دست داد .. از اشک هایی که از سر شوق می ریزم، سرمست می شم . دقیق نمی دونم که کدومشون اول رخ می ده.اول اشک شوق یا اول اون سرمستیه ...
پراکندگی حرفام زیاد عجیب نیست .. توی این زمین سبزکوچیکی که از پنجره ی این اتاق می بینم ، تمام بهار یک جا داره خودنمائی می کنه و من دیوونه تر و مست تر از همیشه ، به قلبم بر می گردم و تمام لرزش عجیبش رو از حضور تو می بینم که ساکت نشستی رو پله ی قلبم و دستات زیر چونه ت ، داری با اون معصومیت خواستنی چشمات نگام می کنی و این اشکه که میاد روی گونه های من و میاد و میاد ....
.
دلم برات تنگه مهربونم ....
:*

:)

2009-03-26T22:32:00.004+04:30

شاخه ی پر از شکوفه ی سفید رو میز اتاق..بوی فوق العاده ش توی تمام این هوا که از تو نفس می کشم پراکنده..
.
هنوزم بعد از چند روز توی حال و هوای شنیدن اون آهنگ فرو می رم و ناخودآگاه لبخنده که تمام وجودم رو می پوشونه ...
توی اون عصبانیت خطرناکم با چه جمله ای آهنگ رو بهم دادی..نازنین امروز یه آهنگ گرفتم قشنگه.می خوای گوش کنی؟
جالب اون لحظه بود که در کمال خونسردی میگفتم چقدر برام آشناست این آهنگ!!!
وقتی صداتو اونجا شنیدم اول چشمام بود که تا جای ممکن باز شد و بعدش خنده م گرفت ! وسط اون خنده ها اشک بود که صورتمو می شست از تمام خستگی های این چند وقت ...
با اینکه به قول خودت هر سال دارم اینجوری ازت کادو می گیرم ، ولی می دونم که نه الان که هیچ وقت دیگه این هدیه برام تکراری نمی شه ...

Vorrei donare il tuo sorriso alla luna perché
di notte chi la guarda possa pensare a te
per ricordarti che il mio amore è importante
che non importa ciò che dice la gente e poi
amore dato, amore preso, amore mai reso
amore grande come il tempo che non si è arreso
amore che mi parla coi tuoi occhi qui di fronte
e sei tu....
...il regalo mio più grande

.
.
خوشحالم که هنوز ذوق بچه گانه ی جمعه شب ها رو حفظ کردیم :) هنوزم پنجشنبه شبیه که فرداش میشه خوابید!
چشم به هم زدیم، نصف این دوره هم گذشت...
معکوس شمردن همیشه هیجان انگیزه. 9 منهای 4 چقدر می شه؟ همون ... 5...4...3...2...1...........

پی نوشت: فقط از آهنگ استفاده شده . نه از شعر! به هر حال منتظر هشدار مدیر برنامه های تیزیانو فرو هستیم ! :))

امسال فوق العاده شروع شد...

2009-03-23T13:00:00.003+04:30

.
روزها پشت سر هم مي گذشتن.هيچ وقت فكر نمي كردم عيد از راه برسه.فكر نمي كردم اصلا برسم كادو تولد رو آماده كنم.مدام كار پشت سر هم رديف مي شد و دل نگراني هاي دم به دم.ولي عيد رسيد...

هر سال عيد زندگي من همينه...سال نو شروع ميشه و من در انتظار سومين روز بهار كه نوروز و جشن بگيرم.يهو كلي ذوق و خوشحالي مياد سراغ من.و اونجاست كه ديگه از هوش مي...

وقته كادوي تولدش 2 روزه رسيد شاخ در آورديم.ولي باحال بود :) اولين تجربه هاي خريد بعضي چيز ها رو داشتم كه گويا ضعيف هم عمل كرده بودم .قول مي دم تمريناتم رو سنگين تر كنم تا عملكرد بهتري از خودم نشون بدم :)) ...
عشق من...
با تمام اتفاقات بزرگ و كوچيكي كه امسال رخ داد ولي آغاز بهار و آغاز زندگي انگار يه شبنم زيبا رو پاشوند رو اون اتفاقات كه الان همشون خاطره شدن و موندگار...

تا بهار دلنشين آمده سوي چمن...
بهار من...

تولد تو يعني هرسال منو بيشتر و بيشتر فرو بردن تو درياي عشقت...تو اون همه خوبي...تو اون همه محبت...
حس مي كنم فرصت جبران دارم.از تك تك اين فرصت ها نهايت استفاده رو مي كنم.
آخرين هديه تولدت اون آهنگ بود.چيزي كه هيچ وقت از بين نمي ره و مي مونه تا آخر اين دنيا ...
تو اينجايي ماه من...
اينجا ...
اينج...
اين...
اي...
ا...

تولدت مبارك :*

پي نوشت : فقط براي خودم :)

.

2009-03-20T04:21:00.006+03:30

ساعت 4 صبحه ! سلام می کنیم به همه ی دوستان دور و آشنایی که صدای ما رو می شنوند !!

خوشحالیم زیاااد و امشب رو به عنوان آخرین شب 1387 جشن می گیریم :)

دوست دارم هر چه سریعتر شرح سالی که گذشت رو بنویسیم . حداقل برای همیشه موندگار شدن ...

من رواني نيستم !

2009-03-17T00:38:00.003+03:30

توي توهم سه ماه و بيست و هفت روز از آويژه دور بودن /

- سكانس داخلي، روز، رامبد خوابيده
شيرين لبي شيرين تبار مست و مي آلود و خمار مه پاره اي بي بند و بار با عشوه هاي بي شمار
هم كرده ياران را ملول هم برده از دل ها قرار...
مجموع مه رويان كنار تو يار بي همتا كنار
زلفت چو افشان مي كني مارا پريشان مي كني
آخر من از گيسوي تو
خود را بياويزم به دار..........
.
صداي موبايل مي پيچه تو خونه.يه زنگ ساده.رامبد از خواب مي پره.با چشماي بسته :
الهي فداش بشم
و دوباره رامبد مي خوابه...
.
رامبد از خواب بيدار ميشه.مي ره دستشويي و صورتشو مي شوره.صداي چيك چيك آب هنوز مي آد چون واشر شير خراب شده.تمام لباس رامبد خيسه چون براي داشتن آب گرم اونم فقط براي 30 ثانيه بايد شير رو كامل بازكرد و بعد از 30 ثانيه آب جوش مي شه و تمام اون آينه كوچك داخل دستشويي رو بخار مي گيره و اگه تو همين 30 ثانيه كارش تموم نشه مي سوزه.
در يخچال رو باز مي كنه . يه موز بر مي داره.انگار مامانش فهميده رامبد تو اين مدت فقط به موز نياز داره ! هنوز اون چنگال پيدا نشده.چنگالي كه يه بار از دست رامبد افتاد رو زمين و رفت زير كابينت.ولي ديگه پيداش نشد...
رامبد معشوقشو مي خواد. مي آد تو اتاق و دراز مي كشه.يكي صداش مي زنه.يهو رامبد مي ره سمت پنجره و خودشو پرت مي كنه پايين.
اين اولين راه حل براي نزديكي به معشوقه.
رامبد از كف خيابون بلند ميشه و خودشو تكون ميده.دستش شكسته اما مي تونه درد رو تحمل كنه.دستاي معشوق به زودي به داد اين شكستگي ميرسه.دست مي كنه تو جيبشو كليد رو درمياره و در رو باز مي كنه.از پله ها مي آد بالا و ميره تو خونه.شب شده.ولي هنوز بيرون روزه. موز سياه شده. رامبد ميره سمت يخچال و يه بطري آب بر ميداره. درش رو باز ميكنه و مي خوره. انگار چنگال رفته تو بطري آب و به زور مي خواد فرو بره تو گلوي رامبد. نمي تونه كاري كنه و چنگال رو مي خوره.اما رامبد هيچيش نميشه چون محكمه. هوا تاريكه و برق ها 3 ساله قطع شده.
دل رامبد مي گيره و تصميم ميگيره گريه كنه. صداي هق هق تو تاريكي به گوش مي رسه. يهو تا سرش رو بلند مي كنه صورتش پر خون شده و چشماش سياه و چرك . رامبد مي خواد آدم ها رو خفه كنه و خونشون رو بريزه تو بطري بذاره تو فريزر .
- صدا هاي وحشتناك به گوش ميرسه و يه خنده ي ترسناك از دور.رامبد كم كم محو ميشه و روي صفحه مي نويسه : تو بي كانتينيو...
.
دوباره شعر بالا رو با يه آهنگ هارد راك و گيتار الكتريك توي ذهنت بيار و با تصاوير وحشتناك بذار تيتراژ آخر اين سريال

من هاني بال نيستم!
ديشب تا دير وقت داشتم كادوي تولدت رو آماده مي كردم و نامه مي نوشتم. اين نوشته ها هم يهو اومد تو ذهنم.معشوقه... بهت نياز دارم.
همه ي اون چيزي كه من مي خوام همينه.تا نگراني من از خستگي ها و گشنگي هاي تو آروم نشه نمي تونم حس كنم كه تنها نيستم.بايد اول تو رو آروم كنم تا تو هم انرژي واسه آروم كردن من داشته باشي . نذار بهت بگم خسته نباشي . محكم باش...
من فقط به همين محكم بودنت نياز دارم. وقتي ببينم مدام گشنته و خسته اي آيا اميد جايي تو وجود من پيدا مي كنه؟
به استقبال تو مي رويم اي عشق
به استقبال كلي اتفاق خوب

به زودي اين مكان خانه تكاني مي شود
هيــــــش !!!

ستاره ی 2 ساله.قاب عکس یه ساله و حجم قرمز یه روزه !

2009-03-04T21:45:00.003+03:30

کافه پیانو تموم شد. بی سر و تَهی جالبی داشت. نه از جایی شروع شد و نه به جایی ختم شد. ولی پر بود از نکاتی که حس می کنی توی این روزمرگی اطرفت خیلی ازشون دور شدی. شاید باید کتاب طولانی تر می شد تا "فرهاد جعفری" بتونه هرچی که توی ذهنش هست رو کامل به خواننده منتقل کنه.

به نظرم نباید بین خوندنش فاصله می افتاد. باید برای خوب فهمیدن شخصیت عجیب نویسنده ش ( که لااقل من این مدلی کم اطرافم دیدم) یه شبه کتاب رو تموم کرد. اگه مثل من در طول 2 هفته و توی مواقع خستگی سر وقت کتاب برین، همچنان عجیب بودن شخصیت نویسنده براتون باقی می مونه .

البته یه عجیبی فوق العاده جالبی داره. اینکه می بینیم توی هر شرایطی که باشه ، هرچی که توی ذهنش بیاد می گه. و البته حرف پُر هم می زنه .همینجوری چیزی روی هوا نمی گه. می خوام بگم بیشتر نحوه ی حرف زدن دانای کل به دل آدم می شینه .

.

"صد سال تنهایی" رو شروع کردم.از همون روز اول انتظار داشتم انتهاش به یه تحول بزرگ برسم ! البته زمینه ش رو خودم آماده می کنم !! ولی نمی دونم چرا هرچی جلوتر می رم داستان گسسته تر می شه ! منتظرم به اون چیزی برسم که در نهایت باعث شد نوبل ادبی رو ببره .

توی همین صفحاتی که ازش خوندم اینقدر آدمو به تعجب وا می داشت که می موندی کجایی !!

همچنان منتظرم ...

.

.

بعد 2 هفته و یک روز برنامه ی کاریمون یه کم سر و سامون گرفت. حالا دیگه می فهمیم کی شب می شه :)

دوست داشتم برای دو هفته و یک روز هم که شده ، روزهام مثل روزهای دوستام بود . دلم می خواست دانشگاه رفتن و درس خوندن و دغدغه هایی که دیگه ازشون فاصله گرفتم رو یه بار دیگه و توی این سن تجربه کنم ...

.

2009-02-12T00:42:00.006+03:30

توی سکوت خیالی خودم نشستم با "کافه پیانو" ، که هنوز 2 قسمتشو بیشتر نخوندم . برام مهم نیست که صبح کی باید بیدار شم و بهتره الان چی کار کنم ؛ فقط دوست دارم توی همین آرامش که تماما از سمت تو میاد ، توی وجودت فرو برم . . .

سعی می کنم هرچی که توی این چند روز پیش اومد ( و امروز به اوج خودش رسید) برای ناراحت کردنم رو فراموش کنم . فقط می خوام توی روح تو غرق شم ، با همه ی خوبی هاش . . .

یه چیزی خیلی خوشحالم می کنه . اینکه خصوصیات " بد " مون هم مشترکن !

( حالا هرچه قدر هم نسبی !! )

اگه من از یه مسئله ی به نظر بقیه پیش پا افتاده بنالم ، تو هم از اون قضیه زجر می کشی و مثل بقیه سعی نمی کنی با جملات بی هدف ، منو به آروم بودن ظاهری دعوت کنی . دقیق حالمو می فهمی چون تو هم از اون مسئله فراری هستی . همون طور که من حالتو می فهمم ، وقتی یه چیزی روحت رو می خراشه . . .

خوشحالم از بودنت . از سازگاری خوبمون با هم . از لذت بردنمون از چیزای مشترک . از خوشحالیه تو خوشحالم :)

نمی گم خوشبخت ترینم . اصلا نمی گم خوشبخت چون "خوشبختی" برام معنی خاصی نداره . شاید چون لغت نامه م هنوز تکمیل نیست .

فقط می دونم اون حسی که از کنار تو بودن دارم ، خیلی فراتر از خوشبختیه . مثه زمانی که نمی تونم تمام اون چیزی که توی دلم هست رو با "دوسِت دارم" بهت بگم . زمانایی که این جمله واقعا کمه ...

و این " ترین " رو به کار نمی برم ، چون می دونم کنار هم بودنمون ، بارها و بارها ترین تر از این ترین ها رو برامون رقم می زنه :)

آرامش ، یعنی وجود تو توی بودن من . چه جسمت باشه چه نباشه ، چه صدات باشه چه نباشه ، چه نگاهت باشه چه نباشه ...

رامبد کنار منه . به معنای دقیق عبارت " کنارِ من " .

+ به مناسبت یه روز فوق العاده ی دیگه . با یه عالمه کتاب و قاب عکس زیبایی که از خاطره هامون می گه .

.

2009-02-05T13:39:00.002+03:30

2009-01-24T00:44:00.003+03:30

یخ زده ...
به همین سادگی .
نه فقط خستگی از تکرار . نه فقط خستگی از ساکت بودن . نه فقط سرما . نه افسردگی .
که مخلوطی از تمام این ها با دُز بالا .
خودش می گه هم می دونه هم نمی دونه چشه . با کلی روانکاوی خودش به این رسیده که خیلی گره کورهای عجیبی تازگیا به وجود اومدن که نتیجه ش موارد بالاست به علاوه کلی ریزه کاری های دیگه که خجالت می کشه بگه . می گه می دونه باید خیلی از اون گره ها رو باز کنه تا بتونه بازم شاداب بشه . اصلا شادابی به درک . بازم احساس کنه که مثه یه آدمیزاد داره زندگی می کنه . حتی اگه ناخن هاش لای طناب اون گره ها گیر کنن و از بیخ بشکنن . هر چند که در میاد و واسه چیزی که درمیاد نباید غصه خورد .
آخه به کجا رسیده توی اون وجود دردگرفته ش که اینقدر داره به سمت منفی پیش می ره ؟ تو هر مسئله ای اول از همه منفی ترین فکر ممکن رو می کنه . حالا باز جای شکرش باقیه که تا اون فکره میاد از ذهنش بیاد روی زبونش ، هزار تا پیچ و خم پشت سر می ذاره و اونی که گوش بقیه می شنوه هنوز به اون حد بالای فاجعه نرسیده ...
.
.
فکر می کنه بعد 3 سال که خودشو زیر نظر گرفته، فهمید که چرا فقط توی پاییز و زمستونه که از کنار ناخن هاش خون میاد . همین یخ زدگی . همین یخ . خوب شناختش .
از همون اول بهش گفت یخ 95 درجه !!! که خیال جفتشون راحت باشه .
.
.
کاش وقت بود و گوش بود و دل بود و خستگی نبود و غم نبود و خنده بود و صدای آرام .... تا این حرف بزنه .
شاید اینجوری یکم جلوی گره خوردگی های جدید گرفته بشه ....

حس می کنه حرف زدن یادش رفته .

" من هم ایضا "

-----------------------------

شاید مرتبط :

فکر می‌کنی دایره کلمات تو کم است. به خودت لعنت می‌فرستی که گم شدی بین ترجمه‌ها و دیگر هیچ زبانی، زبان دل تو نیست. افسوس می‌خوری چرا نمی‌دانی چطور وصف کنی، شرح حالت را بدهی. بغضت را، اشکت‌ را،‌لبخندت را،‌ مهرت را، هوس‌ات را، تمنایت را، لذتت را، سکوتت را...شرح دهی. دنبال کلمات گم شده می‌گردی. کلمات بقیه را زیر رو رو می کنی. نه. مال تو نیست. شرح حال تو نبود. آن لحظه این نیست. هزار بار هم که فصل اول را، آبتنی مارال را در چشمه بخوانی، نمی‌توانی برهنگی خودت را در آن ثانیه‌های اثیری تنهایی در میان جمع شرح دهی.

ادامه ...

.

2009-01-14T02:48:00.007+03:30

شبیه عکس یک رویاست
تو خوابیدی ، جهان خوابه ...
زمین دور تو می گرده ، زمان دست تو افتاده
تماشا کن سکوت تو عجب عمقی به شب داده ...
تو خواب انگار طرحی از گل و مهتاب و لبخندی
شب از جایی شروع می شه که تو چشماتو می بندی ....
. .
بعد این دوره و این دوره ها ، حتی وقتی که چشمات از خستگی برن ، دلم به گرمی دستات خوشه ... ....
تصویر رویا . معجزه ی خاموش از داریوش

رو شعاع هستی برا خودم می گشتم ...

2009-01-10T15:25:00.004+03:30

سه هفته وقت دارم واسه امتحان بعدیم. خواستم از همین امروز که اولین امتحانمو دادم شروع کنم . در به در دنبال کتابش. نبود که نبود. گفتم لابد یه جا گذاشتمش که به نظر خودم هم دم دست نباشه، هم جلوی چشم باشه و باز یادم رفته ! گشتن ها ادامه داشت تا طبقه ی بالای کمد. چشمم افتاد به پلاستیکی که قاب عکس اون شقایقه رو گذاشته بودم توش، زیر یه عالم ملافه ! درش آوردم و …..

رفتم………

رفتم به اون دنیایی که چند وقته به کل ازش بی خبرم . کجا بود ؟ اسمش چی بود ؟

لای اون نامه ها و کارت تبریک های عید و تولد و عکس های دوره ی دبستان و راهنمایی دنبال نشونیش می گشتم ...

حسرت خوردم که چرا اون موقع نمی فهمیدم که این روزها می گذرن زودتر از اونی که فکرشو کنم . حسرت خوردم که چه جوری از هراس کم شدن نمره انضباظ آروم شدیم و بی سر و صدا ... حسرت کتاب هایی که اینجا نیستن . حسرت دوستایی که دیگه به کل نیستن ...

حسرت اون باغچه ها که فقط چند تا گلبرگ خشک شده ازشون برام یادگار مونده ...

من نمی بخشم اگه جای پات بی جای پام روی جایی حک بشه ....

حتی اگه می فهمیدم که اون روزها سریع می گذرن و می خواستم که قدرشونو بدونم ، بازم بیشتر از همین یادگاری ها نصیبم نمی شد برای یادآوری خاطراتش ...

خوشحالم که هستن :)

شقایق خشک شده روی قاب ، مال روزای آخر دبیرستان بود ....
" دشت شقایق ها" با صدف و محسن ...

لای کتاب فروغِ محسن رفت پیشش و بعد ماه ها شد کادوی تولدم توی اون قاب . برگشت پیش خودم تا دوباره خاطرات رو برام تازه کنه ...

اون پاکت نامه هم پیش خودمه :) همون که قرار بود لای وسایلت دنبالش بگردی و یادت رفت :*

گوشه ی پایین سمت چپ از من رفته به تو . پایین ترش با یه فلش برعکس از تو برگشت به من :) Fetch !

تمام نامه های تروتمیز تو ، کنار نامه های رنگ و وارنگ و جینگول من ... عکس ها ، شعر ها ، کلمه ها و حرف ها که همه پُرن از احساسات بی اسم ...

پ.ن. : کتاب اون بالا نبود . روی میزم ، زیر بقیه جزوه ها پیدا شد!

یه کلمه ی باحال : awkwardly

تو نگاه اول به نظر میاد روسی باشه . البته اگه اون ly رو در نظر نگیریم !

وقت نوشتن الان بود...

2009-01-06T23:00:00.003+03:30

منم به ماشین لباسشویی نیاز دارم یا نه؟
منو از اون خونه بیرون نکن ...
انقدر می چرخم اون تو تا دوباره بفهمم چقدر ارزش حضورت زیاده ...
من رفتم اون تو .......................

دیگه بردارین درخت ها رو از تو خیابونا ! :D

2009-01-01T21:45:00.008+03:30

حس می کردم دست اون نیاز بدجور داره گلومو فشار میده . دیگه یه ذره زیاده روی کرده بود ... تو رو هم کلافه کرده بودم ...

نسیم می گفت : و این نیز بگذرد ...

گفت اگه اینا نباشن معنی لحظه های خوب رو نمی فهمین ...

فکر می کنم کوله بارشونو بستن و کم کم در حال رفتنن . بدرقه شون کنیم رامبد ؟ :)

با یه تصمیم جدید برای" کندن ریشه ی حرف های سخت" کاسه ی آب رو می پاشیم پشتشون . ولی نه برای اینکه برن و سالم برگردن . برای اینکه برن و دیگه برنگردن !

داشتم سعی می کردم تمام احساسمو توی یه صد تا کرکتر جا بدم که این آهنگ اومد . خیلی به جا بود .

مثه اسم خودم اینو می دونم ... می دونم که یک نفر یه روز میاد

می دونم که وقتی از راه برسه ... هرچی که خوبه واسه منم می خواد

درا رو وا می کنم ، پنجره ها رو می شکنم ... مژده ی دیدنشو تو کوچه ها جار می زنم

وقتی از راه برسه با بوسه ای ... قفل این غمستونو وا می کنه

منو تو یه شهر دیگه می بره ... با هوای تازه آشنا می کنه

توی این خونه ی دربسته ... توی این صندوق سربسته

همه ی آرزوها دور می شه

میون دیوارای سنگی ... میون این همه دلتنگی

شوق زندگی ازم دور می شه

یه نفر داره میاد دیوارا رو برداره ... یه نفر داره میاد زندگی رو بیاره

تو اونی ، اون یک نفر ، ای هم شب تن خسته

می تونی کلید باشی واسه درای بسته

حرف دلم بود . چسبید ! اونم بعد یه زلزله ی خفیف :)

جشن های سال نو رو دوست دارم . هرچند احساسم به من می گه زیاد ربطی به من نداره !

به قول بابا سابقه نداشته این همه آدمو در حال رقص ببینیم ! اگه هم همچین جمعیتی رو توی ایرانمون دیده باشیم یا در حال تظاهرات بودن یا سینه زنی . خب ما هم اصولا باید تبریک بگیم دیگه :)

مبارک باشه ... برام سخت بود توی اون لحظات دعا کنم ( به همون دلیل بی ارتباط بودنش به من ! ) ولی از پَسِش براومدم .

پُر از آدمیزاد و غیر آدمیزاد تصورش کنید !

اینجایـــی اینجااا

مردم دنیا منتظر چی بودن واقعا ؟!!

2008-12-26T20:54:00.006+03:30

.

من واقعا متاسفم !
ولی خب یه جورایی هم جالبه :)

برای کسایی که دلشون برای بازی های زمان کودکی تنگ شده :D

.

شب یلدای ما :)

2008-12-21T15:39:00.002+03:30

ممنونم عشق من :*

حرمت اون هدیه همیشه نگه داشته می شه . این گردنبند نمی تونه جای اونو بگیره رامبد .

هر چیزی جای خودشو داره ...

پاییز برای ما

2008-12-18T22:40:00.002+03:30

اینم از این :)

به شخصه ممنونم از " زمان " که اینجوری هوامونو داشت . ممنونم که اینقدر سریع گذشتی زمانِ عزیز :)

ممنونم که اون 3 روزهای آخر هفته رو سریع گذروندی .

ممنونم که کمکمون کردی 6 ساعت های سخت ، روی صندلی های سفت و کوچیک رو تحمل کنیم .

ممنونم که توی صبح های تاریک و نیمه سرد پاییزی بهترین خاطره ها رو برامون خلق کردی .

ممنونم که توی فشار هزار کار و درگیری فکری بازم خوب نگهمون داشتی و بهمون یاد دادی که فقط تلاش کنیم و شکایت رو بذاریم برای اون وقتی که کاری از دستمون برنیومد ...

یادمون دادی که وقتی ما تلاش کنیم ، تو به بهترین شکل ممکن به دلمون راه میای و همه چی مسیر درست خودش رو طی می کنه و ما لحظه به لحظه به هدفمون نزدیک و نزدیک تر می شیم ...

ممنونم که جزئی ترین بودنت هات کنارمون شد بهترین ها ...

یه دوره ی " " گذشت . هیچ کلمه ای به ذهنم نمیاد برای توصیفش . یه مخلوط از همه چی بود . 3 ماه زیاد نیست ولی همچین کم هم نبود . کنار اون همه فکر و تلاش هر روزه ... فردا آخرین روزشه و من مطمئنم جوابی که شایسته ی تلاش هامون باشه رو می گیریم .

هیچ حقی ناحق نمی شه ....

------------------

چند روز آخر فوق العاده بود . همه چی هم سر جاش بود . اینم یه نشونه ی دیگه ست ...

فقط دیشب یه بار حس کردم گُر گرفتم . برای چند دقیقه داغ بودم و آروم آروم خنک شدم :)

( اینو نوشتم تا همیشه یادم بمونه وقت عصبانیت هم می تونم خودمو کنترل کنم )

...... یه ربعه سر نوشتن این جمله موندم ....... از سکوتم بخون ... هیچ جوری نمی تونم این 5 روز رو توصیف کنم . ممنونم که بودی . بودی . بودی . بودی و کنار همه ی بودن های محکمت ، محکم تر از همیشه ایستاده بودم ...

----------------

این پست برای فاصله گرفتن از هوای بد پست قبل بود .

به موقعش خوب میایم :)

این تست تمرکز رو فعلا داشته باشیم !

برادر بنده رکورد دارش هستن با 24.157 !!! خود بنده هم 0.235 ثانیه ازشون عقب هستم .

خیلی بیکار نیستیمااا ! بحث یه چیزه دیگه ست ! ;)

آرمان شهرمون کو ؟ ....

2008-12-09T01:18:00.006+03:30

کنارم بخواب و به دورم بتاب و

از این لب بنوش و چو تشنه که آب و

گل آتشی تو ، حرارت منم من

که دیوانه ی بی قرارت منم من ...

خدا دوست دارد لبی که ببوسد

نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد

خدا دوست دارد من و تو بخندیم نه در جاهلیت بمیریم بگندیم...

لعنت به این همه کوته فکری... لعنت به این آدمای ندید بدید ...

تحملش خیلی سخته برام.

نیمه ی من توی اون خاکه . وگرنه دیگه هیچ دلبستگی به اونجا ندارم . به زودی این مدت خاص تمومه و دیگه خداحافظی با هرچی که اونجا هست . خداحافظی با تمام اون مرزهای چندش آورِ دور ذهن و دست و دلمون .

دارم به شدت متنفر می شم از این همه عقب افتادگی . از این همه مرزهای مسخره که ساخته ی دست خودمون بود و دور ذهنمونو هم گرفتن ...

متنفرم از این همه عقب افتادگی...

حرف های رامبد رو فهمیدم .

و با تموم وجودم لمس کردم که هنوزم یه تیکه از اون فیلم فارسی ها توی ذهن من، که از همون فرهنگ عقب افتاده میام ، هست ...

نمی شه به خاطر این موضوع های دردآور که دیگه شدن جزئی از روزمره ی ما ، دعوا راه انداخت ...

نمی شه داد زد و فحش داد ؛ حداقل برای خالی شدن وجود سرتاسر آتیشت ...

فقط می شه با خونسردترین حالت ممکن بهش گفت خیلی احمقی ... خیلی احمق .

منم می گم خیلی احمقی . متاسفم برای همه ی کسایی که این طرز تفکر رو دارن ...

ما از کجای این مرز و بومِ ناآروم میایم که فکر می کنیم همه می تونن با هم دوست باشن ؟

که همه می تونن با هم متحد باشن ؟ همه می تونن پشت هم بایستن ؟

آره ...

اون " آرمان شهر " بود ....

جایی که توش زندگیِِ خیالیمونو کردیم و بعد که به زور ازش جدا شدیم ، افتادیم توی این مرداب بوگندو ...

دلم برای اون آب و هوای خوبش تنگ شده ...

کاش بیاد اون روزی که از این مرزای بی پایان دور ذهن و فکرتون دل بِکنین .

کاش بیاد اون روزی که بفهمین جذابیتِ آدما توی یه چیزای دیگه ست .

کاش بیاد اون روزی که بفهمین باید به حریم شخصی افراد احترام گذاشت ...

با شما هام .

با شما هایی که معلوم نیست کجای این لالایی خوابتون برده ...

با شما ها که آرمانتون رو با اهدافِ " خاله زنکی " مخلوط کردین .

با شماها که دلخوشی و تفریحتون شده چندش آورترین ضربه ها به روح آدما ...

بخواب آرام پیش من

لبت را بر لبم بگذار

مرا لمسم کن و دل را به این عاشق ترین بسپار

بخواب آرام پیش من

منی که بی تو می میرم

لبت را بر لبم بگذار که جان تازه می گیرم

شب که می شه به عشق تو....

2008-12-07T15:23:00.002+03:30

16 آذر ... خداااای من 2 سال هم بیشتر گذشت از اون آذر ماه دردناک...

دیشب که خاطرات اون شب رو یادمون آوردی ، یه بار دیگه همه چی از جلوی چشمام رد شد.

چه روزها و شب های فوق العاده ای و چه روزهای فوق العاده تری الان ...

کشته ی این مدل حرف زدن هاتم .که بشینیم پای دلت و تو هرچی که هست رو بریزی بیرون. وای که پاک داشتم دیوونه می شدم ...

_ رامبد ساعت چنده ؟

+ تازه 12:30 ...

_خوبه. می ریم می خوابیم حالا .

_رامبد ساعت 2 شد !

+جدا ؟نازنین فردا کلاس داریماااا !!

_نه . تازه 1:30 ه. حالا می ریم می خوابیم...

_رامبد جون دیگه بریم.ساعت شد 3 !

+ خب پس بذار شام بخوریم بعد .

_ باشه .

+ نازنین من خوابم نمیاد دیگه . خوابیدن فایده هم نداره !!!

زینگول گوشی رو واسه 7 صبح تنظیم کردی و وقتی بهت گفت 1 ساعت و 52 دقیقه مونده کلی با هم خندیدیم . ..

رامبد فکر کن خواب بعد ازظهره ! قول می دم فرداشب بخوابیم !!!

رامبد 7 ساعته اینجاییمااا !!! کنار هم ...

ما همه ی لحظه هامونو کنار همیم...

عشق من دیشب یکی از هزار هزار شب خاطره انگیزمون بود... می خواستم ثبت بشه .

*******

نگین اومده . چشم مامان و باباش و همه روشن .

منم می خوام :(

تعهد ما ...

2008-11-23T22:14:00.000+03:30

به زودی صدای دو جفت پا رو توی سکوتم می شنوم .

صدای 4 تا پا که قشنگ تر از همیشه همراه می شن.

به قشنگیه فریاد دستامون ، دو سال پیش ، وقتی توی هم گره خوردن و تمام تعهد های مورد قبول من و تو ، توی این دنیا رو به هم دادن....

تعهد من و تو همین با هم بودن دستامونه .

همین یک صدا بودن نفس هامونه .

همین مثل هم دیدن چشمامونه .

همین مثل هم کار کردن مغزمونه .

... همین تشابه بی نظیر فکرامونه ...

از بقیه قانون هایی که مردم چه به عنوان شرع چه به عنوان عرف پذیرفتن ، خاطره ی خوبی ندارم ...

همین تعهد ماست .

همین یعنی همه چیز ....

پ.ن.

ممنون از همه ی دوستان عزیزمون که تولد یارم رو یادشون بود :) کلی ذوق زده مون کردین .

یه تشکر خیلی خیلی بزرگ هم خودم شخصا از مامان و بابا باید به عمل بیارم . منتها حضوری !

صبح روز دوم آذر

2008-11-22T10:59:00.001+03:30

از همه گر رها شوم
از تو جدا نمی شوم
تا تو زمین سجده ای
سر به هوا نمی شوم
من تو بگو فنا کنم
تن تو بگو فدا کنم
گر همه را رها کنم
تارک ما نمی شوم
گر نزنی سپیده تن فلق نواز شب شکن
پنجه به تار شعر من
عشق نوا نمی شود ...

مهر تبار من تویی
سبز قرار من تویی
دار و ندار من تویی
اهل سخا نمی شوم ...
زمزمه کن بخوان مرا
مقصد من به انتها
گر نکنی مرا فنا بر تو روا نمی شوم ..........

پ ن : تو تمام این شعر با من هم صدایی
هرچی باشه امروز برای تو مبارکه...
خیلی دلم تو این صبح دلگیر گرفته
شاید این بغض تو عکس اینجا و عکس امروز و آهنگ وبلاگ معلوم باشه.

باهم بازش می کنیم .
دوسِت دارم :*

شب دوم آذر ...

2008-11-21T19:24:00.003+03:30

تقصیر من نیست :(

خودت هم گفتی ...

هر وقت کادوی منو باز کنی ، اون موقع می شه تولدت .

بازم :(

پ.ن.
من امشب شادترینم .
برای تولد عزیزترینم ...
شادترینم و می دونم که هیچ کس برای این واقعه ، به اندازه ی من سرشار از این همه حس خوب نیست ...
تولدت برای من مبارک ترینه عشق من

:*

الفِ اشتراک ...

2008-11-15T20:34:00.004+03:30

ر ا م ب د

ن ا ز ن ی ن

از حروف اسمت " الف " ی دارم . تمام اشتراک اسم هایمان ، توی همین " الف " خلاصه می شود که آغاز همه ی حروف است...

حروفی که کلمات را شکل می دهند و جمله ها و ....

آغاز ، در اشتراک من و توست .

در آنچه از وجودمان گذاشتیم برای " مکمل هم " شدن.

دوست بدارمت؟

این جمله به تنهایی نمی تواند ذره ای، حتی ذره ای از احساس مرا در خود جای دهد...

نگاهم را از بر شو ...

در می یابی هر چه باید بگویم و عاجزم ....

یار من ...

2008-11-14T22:28:00.003+03:30

یار یعنی دل تو .

یعنی هر اونچه که با تمام دلت می ذاری برای اثبات بودنت .

یار یعنی وجود تو .

یعنی پر شدن از بودنت ، در عین جای خالیت .

یار یعنی لحن مهربون تو .

که با چند لحظه دل سپردن بهش ، همه ی درد و غم هام شکل خنده داری به خودشون می گیرن.

یار یعنی صدای تو .

که وقتی دلم تنگه و برام حرف می زنی .... فقط به صدات گوش می دم و چشم هامه که پر می شه ...

منو ببخش که هیچی از حرفات نمی فهمم .

چون فقط صداته که توی گوشم می پیچه .

یار یعنی تو با اون انرژی که بابت سهمت از این رابطه ی مقدس می ذاری ...

و حتی خیلی بیش تر ....

یار ، تویی برای من . منی که تمام وجودمو سپردم به دل پاکت .

می دونی که نمی تونم همه ی احساسمو با این کلمات بیان کنم . صدات که کنم خودت هر چی که درونم می گذره رو لمس می کنی ....

می خواستم امروزمون رو ثبت کنم .

با تمام لحظات به یاد موندنیش...

امروز . 24 آبان 1387

ممنونم عشق من

ممنونم بابت همه ی بودن هات .

برای همه ی مهربونیات که می ره توی کوچک ترین ذرات وجودم ، ممنونم .

دستام توی دستای تو گرمن ...

برای یه هفته ی عجیب ...

2008-11-09T00:34:00.001+03:30

فهمیدن یه حقیقت بزرگ اونم توی این شرایط خیلی تکون دهنده بود . دوست نداشتم فکر کنم که اشتباه می کردم...

فهمیدن اینکه دوست داشتن ، حتی دو طرفه ، حتی با اون همه منطق ، باز هم باعث تفاهم نمی شه ...

این حقیقت آزارم می داد ...

امشب فهمیدم همین دوست داشتن می تونه باعث "گذشت" بشه ... و با اون گذشتِ شیرین همه چی خیلی بهتر از قبله .

19 آبان 1387

من و تو حق داریم که به اندازه ی ما هم شده با هم باشیم ...

2008-10-14T14:49:00.002+03:30

سر کلاس نشستم . زیاد عجیب نیست نفهمیدن حرفای استاد . از روزای اول خیلی بهتره که نه می فهمیدم نه می تونستم بنویسم . الان حداقل می نویسم و دلمو به این خوش می کنم که توی خونه می خونم و خودمو می رسونم به درس...

داره حرف می زنه... بو میاد.....

یه بوی نه غریب ، که خیلی آشنا ولی دور... بوی همین روزای پارسال . بوی اون همه دلتنگی هوار شده رو دلم و بوی اون همه غریبی ...

بوی اون همه ندونستن و نفهمیدن و گیج بودن...

بوی اون روزایی میاد که باید پرده رو از پنجره کنار می زدیم تا بفهمیم صبح شده .

بوی همون روزایی میاد که خودمو لای دفترامون گم می کردم تا شاید برگردم پیشت...

بوی اون روزایی میاد که فهمیدم با اینجور گم شدن ، هیچ فاصله ای کم نمی شه ....

کلاس تموم می شه و میام توی همون خیابونی که کتابخونه توشه . چراغ عابر پیاده سبزه . ماشین ها و اتوبوس ها ایستادن پشت چراغ ِ قرمزشون . بوی اون روزایی میاد که من سوار اتوبوس ، همیشه به چراغ قرمز می رسیدم و تا می رفت که سبز شه دلم میومد توی حلقم...

سبز که می شد من بودم و تویی که منتظرم بودی... من و بودم و تو و یه ساعت که همه ش به گفتن دلتنگی هامون می گذشت...

چه روزهای بدی بود. روزهای درد... هیچ وقت دوست ندارم زمان برگرده عقب...

بیشتر از یک سال گذشته ... خدا رو صد هزار مرتبه شکر که هنوز سر پاییم . خیلی بیشتر از قبل هدفمون برامون روشن شده و با انرژی خیلی بیشتری حرکت می کنیم.

تموم این دلتنگی هایی که توی این مدت بهمون فشار میارن رو طاقت می کنیم برای رسیدن به همون آرامش وعده داده شده ....

عشق من ، من به اینجا بدجور عادت کردم . قبلا هم بهت گفته بودم اینو ... وقتی می رسیم اینجا انگار دیگه هیچ فاصله ای نیست و هر ازگاهی که یادم میاد همین اینجا بودن خودش معنی فاصله رو می رسونه ، اون بغض میاد که خفه م کنه...

این روزها هم می گذرن...

من و تو می مونیم و اون نقاشی دیروزم :)

و آویژه ....

2008-10-06T20:05:00.002+03:30

"توی همین لحظات که ازم می خوای از کلاس بریم بیرون" ، من از قبل از کلاس بیرونم...

فکر می کردم به قالب آویژه . دقیقا به "چار چوب آویژه" . اینکه تا چه حد می شه توش راحت بود...

اینجا یه قالب خاص داره . قبل از اینکه بهم بگی هم حس کرده بودم که نمی شه توش هر چیزی رو نوشت.

آویژه به دست تو به وجود اومد. به دست تو هم رشد کرد . زمانی که من رسیدم ، همون موقعی که آویژه تبدیل شد به " من و نازی " ؛ مثل یه بچه ی خجالتی بود که هیچ رقمه باهام راه نمی اومد.چشمش به دهن تو بود و گوشش به حرفایی که از تو می شنید.

نخواستم بزرگش کنم یا از اون خجالت و گوشه گیری درش بیارم ، فقط خواستم یه کم بیشتر چشماشو باز کنه و تمام اطراف من و تو ، تمام لحظه هایی که بین من و تو می گذشتن رو خوبِ خوب به ذهن بسپاره...

توی این مدت که گذشت خیلی باهامون راه اومد ، دست و پاشو پیدا کرد و برای خودش هدف پیدا کرد . ولی.....

عشق من ... نخواستم حرمت " من و نازی " خدشه دار بشه . فقط خواستم یه زمان کوتاه دوباره ذهنم رو با قالب خاص اینجا آشنا کنه...

ذهن من که توی درگیری های روزمره و دلتنگی پرسه می زد ، یه کم گیج شده بود و این بچه ی گوشه گیر با ذهن گیج من کنار نمی اومد.

وقتی ازش می گیم ، کنار هم نشستیم و اون جلومونه. آخرین دفعه که گفتی خودت هم به فکر می کردی به تغییر چارچوب اینجا ، با اینکه حس می کردم که از ته دلت نیست ، ولی چیزی نگفتم تا ادامه شو هم ببینم...

......

رامبد دل هامون مرمریشون رو به هم نشون دادن . جوری تو ذهنمون مونده که یه لحظه ازشون غافل نمیشیم.

رامبد آویژه...

آویژه.............

آویژه می تونه یکی از دفترهای بنفش و قرمز و مشکی و آبی ما باشه برای نوشتن از هرچیزی...

آویژه می تونه اون نگاهی باشه برای بیان حرفایی که توی دل و ذهن هستن ولی به زبون نمیان...

آویژه می تونه اون میز صبحانه و نور آفتابِ از لای پرده باشه برای دوباره و ده باره مرور کردن قشنگ ترین خاطره هامون...

آویژه می تونه اون لحاف چهل تیکه باشه که زیرش پر از خنده و گریه و آغوش و بوسه ست...

اون لحاف چهل تیکه و صد خاطره و هزار هزار نگاه و دل...

آویژه اون هدیه ی کوچیکیه که برای تبریک تولد دوستامون بهشون می فرستیم...

آویژه شونه ی توئه وقت گریه های دلم ...

آویژه آغوش منه وقت دلتنگی های تو ...

آویژه روزمرگی ماست که برای من و تو یه کلمه ی بی معناست . چون حتی روزمرگی هامون پُرن از نتیجه ی خوب و تجربه...

آویژه ی من و تو الان شده یه جزء خیلی بزرگ از زندگیمون

آویژه ی من و تو دیگه فقط اینجا نیست....

می شینی کنارم . یه نگاه کافیه تا تمام سختی ها و فشار این مدت دوباره برامون مرور بشه...

تمامشون پُر بودن از تجربه هایی که ستون های این قلعه ی مرمری رو ساختن.

نمی ذاریم این خستگی های ذهن و جسم موندگار بشن .

دستامون با همن

........................... یه نفس عمیق

.................................................. ادامه ی راه با قدرت بیشتر

2008-09-28T20:19:00.000+03:30

برويم اي يار، اي يگانه ي من
دست مرا بگير
سخن من نه از درد ايشان بود،
خود از دردي بود
که ايشان اند
اينان دردند و بود خود را
نيازمند جراحات به چرک اندرنشسته اند.
و چنين است...
که چون با زخم و فساد و سياهي به جنگ برخيزي
کمر به کين ات استوارتر مي بندند.
برويم اي يار، اي يگانه ي من
برويم و، دريغا! به هم پائي ي اين نوميدي خوف انگيز
به هم پائي ي اين يقين
که هر چه از ايشان دورتر مي شويم
حقيقت ايشان را آشکاره تر
در مي يابيم...
.
درست تو همین ثانیه ها بود که صداش کردم
گفت نوبت ما نیست
کار ما از این نوبت ها دیگه گذشته ...
محو چشم هایی شدم که باهام تا اون سر کوه ها میاد.بهش می گم می دونی ابرا دارن کجا می رن؟می گه می رن خونه ی فرشته ها . می گم اونجا می رن چیکار؟می گه می رن که برای فرشته ها بارون ببرن تا صورتشونو بشورن.
باد می زنه ...
می پیچه تو موهاش...
می گم همه ی این موها مال منه
می گه نه نصفش مال توئه
همین که تو باد می رقصن و دلمو می برن پیش خدای عشقمون کافیه ...
درست تو همین ثانیه ها دوره ی جدید زندگیمون شروع شد.دوره ای که بیشتر از همیشه به کنار هم بودن نیاز داریم.دوره ای که بیشتر از همیشه دلتنگ هم می شیم...
هرچی هست ما از پسش بر می آییم
هرچی هست بخشی از زندگی مشترکمونه...
هرچی هست مال عشقمونه...
می ریم جلو عشق من :)
دستتو محکم گرفتم ... بریم
.
پ ن : آهنگ و فوتوبلاگ و لینکدونی به روز شد !

( آهنگ رو گوش کن و با دلت بخونش ... )

2008-08-30T11:46:00.000+04:30

زندگی چیست ؟
ساده اما سخت؟
زیبا اما هولناک ؟
جاودانه اما کوتاه ؟
همه ی زندگیم شد عشقم . قلبم شروع کرد به تپیدن . فکر می کردم این انتهاشه . وقتی سینم شکافته شد و قلبم از جا کنده شد فهمیدم تازه همه چی شروع شده .
وقتی به اطراف نگاه می کنی می بینی همه می دون . دنبال چیز هایی که تو نمی دوی . همه گریه می کنن و وقتی به اشکاشون نگاه می کنی انگار هیچی توش نیست ...
وقتی سرمو می زارم روی پاهات آسمون بهم یه لبخند بزرگ می زنه .
وقتی سرمو می آرم تو بغلت یه نسیم ملایم می زنه تو صورتم .
وقتی دستات رو می گیرم سکوت همه جا رو می گیره . می فهمم همه منتظر سمفونی دستامونن . حتی خدای عشقمون ...
هرچقدر از این انتظار بگم کسی نمی فهمه جز خودت .
هرچقدر بگم که چشام چی جوری منتظر باز شدنشونن کسی نمی فهمه جز خودت .
درست یادمه لحظه ای که تو دلم عشقت جوونه زد ...
زندگی چیست ؟
زندگی دویدن و نرسیدنه ؟
زندگی دیویدن و نا امیدیه ؟
زندگی چیه ؟
زندگی همین لحظه های کوتاه نیست؟
همین که تمام حال جسمت رو یه جا بسپاری به یار ...
بعد از چند دقیقه احساس کنی درست برگشتی به 3 سالگی .
زندگی این نیست؟
زندگی تو اوج همه ی خوشحالی ها نگرانی های یار نیست ؟
اینکه حس کنی با همه خوشحالی که تو وجودت هست یارت فکرش ناراحته و به خودت بیای و بگی من هستم پس یارم هم باید باشه ...
زندگی سگ دو زدن بین یه عالمه لحظه های رویای و زیباست
لحظه های کنار یار بودن
لحظه های با تو بودن عشق من
زندگی همینه
زندگی تو رو داشتنه
زندگی به تو صبح بخیر گفتنه
زندگی به تو عشق ورزدینه
آره
زندگی من همینه
همین
.
.
.
تا آخرم ادامه داره

شبی که تموم نمی شد...

2008-08-26T04:29:00.007+04:30

دیگه داره سپیده می زنه. می دونم که چشمات از خستگی باز نمی شن...

فقط می خوام یه لحظه بذاریشون روی هم تا بهت نشون بدم تمام دنیای پشت پلک هاتو...

اون روز که نشسته بودیم توی بالون یادته ؟

اون کوه ها ، اون جنگل ها ، اون دریاچه ها و بعدش هم که رسیدیم به دشت همیشه سبز و پر از گل خودمون ... تازگیا دلم بدجور پر می زنه... دشت ما همیشه حاضره که پا بذاریم توش... حداقل برای اینکه خستگی این چند مدت پا برهنه گشتن این جاده ها از تنمون در بیاد.

آینده...

بی تاب دیدن آینده مونم.

نگران نیستم . هیچ حس بدی هم نسبت بهش ندارم . فقط ذوق زده ام .

حس می کنم حجم تمام تلاش هایی رو که تا الان کردیم ... می تونم حدس بزنم نتیجه شون چیه :)

و می دونم که غیر از این هم نیست .تو هم می دونی...

آخ که چقدر دلتنگتم....

مجنونیم و خونه خرابی عالمی داره

2008-08-17T13:39:00.001+04:30

بگو به کدام گناه ناکرده
به کدام قصیده
به کدام لبخند
شیدا شده ام ؟
نگاهی می کنیم ما مگه عاشق ندیدی تو؟
یا شاید دیدی و رسوا ترین عاشق ندیدی تو..

چرا اینجوری نگام می کنی؟
گفتم دلم رفت
دستتو گذاشتی روش گفتی هستم
یادته چشم دوختیم به هم بعد بهم گفتی رامبد حالا که دلامون اینجوری به هم گره خوردن چشم بدوز به فردا
دمای دستامون که بالا می رفت می فهمیدم داره چه طوفانی تو دلمون به پا می شه
دیشب با تمام حالت های خاصی که داشتیم خوشحال بودم.خودمون بودیم
فردا کنار همدیگه هم همینیم
خیلی روز ها انگار به کل از خودمون فاصله می گیریم
حرفایی می زنیم که انگار از جنس ما نیست
عیب و ایرادش چیه؟
قرار نیست عوض بشیم.قراره یه تکون به خودمون بدیم .
خیلی فکر کردم زیر دوش . همین طور که سرم رو می شستم و آروم زیر لب می خوندم که مبادا بیدار شی فکر می کردم ...

چقدر این حس بزرگه ...
داریم بر می گردیم پیش هم
دیگه اینکه واضح شده
باید کامل برگردیم پیش هم
باید با توشه های پر بر گردیم پیش هم

از خیلی وقت قبل تر به کنار هم بودن فکر کردیم
این کنار هم برگشتن بزرگترین بهونه ست ...
یه آزمایشه ...
یه فرصته ...

با همه ی وجودم
نازنین
دوست ترینت می دارم
آسمان آسمان بوسه هایم نثار تو

چقدر گذشت ???....

2008-08-11T12:58:00.001+04:30

.
دارم خفه ميشم ...لبريز لبريزم...
ديگه دلتنگي به انتها رسيده ولي باز هم جلو ميريم...
خديا کمک ...........
.
.
.

برای ثبت این روزهامون

2008-08-10T21:14:00.001+04:30

معشوق جان به بهار آغشته ی منی...

هنگامه ی منی .......

آرامشی که کنار هم گوش کردن یه ترانه بهمون می ده ...

آرامشی که شنیدن صدای همدیگه بهمون می ده ...

آرامشی که کنار هم قرآن خوندن بهمون می ده ...

آرامشی که تصور بودن ...

آرامشی که جسممون پیدا می کنه ...

دیوانه کننده ست شنیدن صدات وقتی اسممو صدا می کنی....

یه شب ، دو تا دل تنگ ... کوچیـــک...کوچیکِ کوچیک

2008-08-04T22:52:00.007+04:30

- آرومی ؟

آرومم...

- آروم آروم ؟

آره...............

بغلم کن عشق خوبم . بذار آرامش بگیرم

سر بذارم روی شونه ت ، با نفس هات خو بگیرم

جز سر انگشتای گرمت ، تن من عشقی ندیده

دست بکش رو گونه ی من ، منو خواب کن تا سپیده

نمی خوام با فکر کردن به سختی هایی که پیش رو داریم نفسم بگیره . می خوام باز هم تا جون دارم ادامه بدم .

شاید هیچ کس غیر از خودمون فکر نمی کرد که می تونیم اینجوری دووم بیاریم . تا اینجا رو اومدیم و از به بعدش رو هم با جون و دل می دویم . با انرژی جندین برابر .

باید این دوری به دستای خودمون تموم شه ...

به داد دلم برس...

خیلی تنگه ....

پ ن (من) :

تا اینجا اومدیم چون تو امید بهم دادی

فقط به فردا فکر می کنم

فردایی که من و تو همه ی سهم خودمون رو ازش می گیریم

حق ماست ...

با سحرگاهی که می آمیزد باور ریزش برگ . . .

من و تو تو همین فصل جوونه زدیم

یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم . . .

سرم تو همین موهای پریشون و پاکته که همیشه مست ِ مستم

سهم ما از این دوری یه عمر آرامشه .

آرامش با عشق عشـق عشـــــق عشــــــــق

به مناسبت ( بدون شرح !!! )

2008-07-25T23:00:00.012+04:30

.

....

.

تولد... یه شروع دیگه ست ...

2008-07-16T19:45:00.006+04:30

.
هوا خیلی گرم بود . چند روزی بود که باز ذهنمو مشغول کرده بودی .... ولی این دفعه خیلی با همیشه فرق داشت. کلاس های تابستون تازه یه هفته بود که شروع شده بودن . گلریز حرفامو می شنید ...دوتاییمون اینقدر گیج بودیم که آخر هر جمله مون می گفتیم : نمی دونم والله ... نمی دونم ...
صبحش ساعت 4 از خواب پریده بودم . هنوز گیج اتفاق بودم که یکی دیگه هم اضافه شد...
هر جوری بود اون روز هم کلاس ها تموم شد و با گلی اومدیم پایین ... اون چند روز اصلا نبودی . هیچ کس نمی دیدت. می خواستم فقط چند کلمه باهات حرف بزنم ، از یه طرف هم می ترسیدم...
توی تاکسی بودیم . به میدون که رسیدیم ماتم برد...... تو بودی
خود تو بودی که توی اون هوای داغ داشتی پیاده می رفتی.... می تونستم کامل بفهمم چی حس می کنی...
آقا پیاده می شم .... گلریز به مامانم بگو موندم واسه اشکال های ریاضیم...خدافظ.
به یه پیکان تکیه داده بودم . هنوز نمی دونستم می خوام چی بگم بهت .اومدی و از کنارم رد شدی...
صدات کردم ...
رامبد ؟
رامبد ؟
اون لحظات....
بریم . پیاده می ریم . بگو .... بگو ....
گفتی .... داشتیم با هم می رفتیم . دو طرف ریل بودیم . نمی دونم چی شد یه هو که حواسم پرت شد ... خوردم زمین . پام زخمی شده بود و تو منو با خودت می بردی ....
از الان به بعدشم با هم می ریم . دستامونم با همن ....
اون روز 27 تیر 1385 بود .
روز تولدمون ....
بعدها فهمیدیم که اون روز به دنیا اومدیم . بعدها فهمیدیم که همون هم قدم شدن طولانی اون روزمون باعث شد که بخوایم و بتونیم که تا آخر راه هم قدم باشیم ...
آغاز فوق العاده ای بود :)
2 سال از اون روز می گذره ...
توی این دو سال چیا گذشت ؟ توی این دو سال چیا دیدیم و باز ادامه دادیم ؟ توی این دو سال چیا رو با گوشت و پوستمون لمس کردیم ؟
خواستیم همدیگه رو .
خواستیم و همین خواستن بود که بهمون انرژی داد برای تاب آوردن جلوی این موانع ...
درد دلتنگی هر از گاهی بدجور فشار میاره . ولی می دونیم که عمر این جور دلتنگی ها رو به اتمامه . دیگه نمی خوایم اجازه بدیم نا امیدی به هر شکلی و به هر بها نه ای پا بذاره تو خلوتمون . دیگه نمی خوایم اجازه بدیم به فکرای بد . وقتی می تونیم حتی از لحظه لحظه ی دور بودن جسم هامون هم لذت ببریم ، چرا غم ؟ چرا ناراحتی و فکر بد ؟
عشق مـــن به اون سال هایی فکر کن که بدون همدیگه سپری شدن . همونا بس بودن .دیگه نذاریم حتی یه لحظه از بودن هامون کنار هم ، لکه دار بشه ...
سیتان وقتی از بهرام دور بود ؛ با خودش عهد کرد که وقتی بهش رسید دیگه ازش دور نشه ....
حرفاش هنوزم تکونم می ده....
.
.
.
عشق من تولد 2 سالگیمون مبارک :)

پی نوشت : ( من )
امروز بعد از 2 سال ...
عاشق تر از همیشه ...
نشستم کنارت ...
برام آهنگ گذاشتی ...
فردا مال ما ، امروز برای ما ، دیروز برای ما ...
همه ی لذت این لحظه ها به خاطر حضور توست .
می خوام عاشقانه این 2 سال رو مرور کنیم . چقدر محکم شدیم. چقدر کنار هم ثانیه ها رو گذروندیم و از هر کدومش درس گرفتیم .
عاشقم من ... عاشقی بی قرارم ...
جشن 20 سالگی .........................
.
.
.
تولد 2 سالگیمون مبارک :)

به عنوان خوشحالی :)

2008-07-01T02:58:00.002+04:30

.
کنارمی .
حالم خوبه :)
.
.
.
باغ پیوند من و تو پره از عطر اقاقی
فصل آشنایی ما سبز خواهد ماند باقی
فکر من مباش مسافر به سپیده ها بیندیش
چشم فرداها به راهه راه سختی مانده در پیش
.
.
.

امروز ، اینجا ، بعد نُه ماه ...

2008-06-06T17:09:00.005+04:30

.

خسته ام و دلتنگ ...

درست نُه ماه گذشته . اگه بچه ای هم قرار بود به دنیا بیاد تا الان اومده بود .تازه با اون همه حرص و جوش و فشارهای عصبی که توی این مدت بهمون اومد باید چند ماه قبل به دنیا میومد ...

خیلی خسته شدم.

برای رسیدن به حتی توهم آغوش یار هم باید دو ساعت راه اومد ...برای یه ساعت حرف زدن باهاش ...

اصلا دلم می خواد جلوی چشم همه ی مردم گریه کنم.بذار همه ببینن و توی این خوشی های به نظر ما پوچ و به نظر خودشون، شاید ، با ارزش ؛ متحیر بمونن که این دختره چشه ؟!!!

حالم داره به هم می خوره از زوج هایی که توی این هوای وحشتناک گرم می چسبن به هم و دیگه هیچی نمی بینن . حالم داره به هم می خوره از نفهمیدن جمله هایی که هر روز بیشتر و بیشتر می شن .

حالم داره به هم می خوره از این قوانینی که هیچ وقت نمی شه بهش عمل نکرد .

حالم به هم می خوره از این اشک ها که انگار تمومی ندارن،انگار هیچ مرزی بین اونا و چشمام نیست . حالم داره به هم می خوره از این همه پیشرفت که قراره اینجا داشته باشم ولی همه چی داره به فنا می ره ......

آخه به چه قیمت؟

چرا کسی نظر منو نپرسید ؟

چرا کسی نپرسید که آیا تو هم نظری داری یا نه ؟

چرا این مردم نمی فهمن که وقتی کسی داره زار می زنه ، نیان بشینن جلوش و هر هر بخندن؟!!

خیلی پُرم...

امروز دیگه رسید به لبم . دیگه پُر پُر شدم . ولی بازم به خودم گفتم هیچ راهی نیست . باید تحمل کرد.

کاش همه ی این آدمایی که جلوی من بودن می مردن....

احتیاج به هیچی ندارم . نه به دلداری ، نه به امید ، نه به حرفای خوب.

فقط دستات اینجا باشه ...

فقط یکی باشه که جمله های بی سر و ته م رو بفهمه .

همین ....

نُه ماه گذشت .

مثل نُه ماه قبل همین موقع که داشتم زار می زدم ، الان هم...

.

.

.

2008-06-03T13:59:00.004+04:30

هر کاری که می کنی دیوونه تر می شم ...
شیدا تر می شم
دیگه به اون مرحله رسیدم که فحش هم بهم بدی بیشتر عاشق می شم
.
من نه اینجایم که شاخه های تو خشک باشد و من سیراب
من نه اینجایم که تو لبخند زنی و من جوانه نزنم
گاه فشار این آب را بیشتر کن . سیرابم کن
بگذار زمان بگذرد و سیلاب در باغچه دلم به پا شود ...
اما مرا سیراب کن
دردل شب ... نور چراغ ها ... روشنایی ماه و ستارگان
جشن دل و دلتنگی و خستگی و فرار از مرگ رو طاقت بیار ........
.
اینجا رو می خوایم عوض کنیم زمان فرصت بده لامذهب !
.
بیست دقیقه دیگه خونه ایم . فقط بیا . خسته ، گرسنه ، لبریز از خواب . بیا سرم داد بزن . بیا همه چشمات و مست کن همه چی رو بشکن ... الا دل ساده و ...
من و شیدا کن
حالا دیگه تو هر حالتی که باشی شیداتر می شم ...
.
پ ن ب ی د ب * :
نوای منی .. بی نوای توام
بلای منی .. مبتلای توام
سرود منی چنگ و عود منی
وجود منی تار و پود منی
.........
* ( پی نوشت با یه دنیا بغض )

روز گیلاسی

2008-05-17T01:57:00.006+04:30

.
بعد مدت ها که پیچ و خم های جاده رو تحمل کرده بودم، ولو شده بودم رو صندلی ماشین.حالم اصلا خوش نبود.دلم می خواست بالا بیارم تا از این همه دل پیچه و سرگیجه راحت بشم...
خیلی سخت بود که این همه منظره ی خوشگل رو که اینجوری دلبری می کردن ، فقط از پشت شیشه می شد دید.با سرعت سرسام آوری که ماشین داشت ، همین دیدن چند صدم ثانیه ای هم خیلی بود.
چرا نمی تونستم یه کلمه حرف بزنم و بگم یه لحظه نگه دارنش؟
اصلا می شد که وایسته؟
خدایا چرا نمی رسیــــــم؟
یه صداهای مبهمی می شنیدم. " اگه بالا بیاره حالش خوب می شه ها "...
"آره، منم همینو می گم.ولی انگار خودش دوست نداره"...
"یعنی چی دوست نداره؟ با این حال و این رنگ و رو که نمی شه رسید."......
من : یه دونه از همون شکلات قلبی ها بهم بدین.دیگه نمی خوام بالا بیارم.یه دونه شکلات بهم بدین، قول می دم خالم خوب بشه...یه دونه فقط...
یه بسته از همونا رو که آخرین بار با هم پخش کردیم با خودم آورده بودم.روزای آخر به همه ی کسایی که خیلی دوسشون داشتم دو تا دادم.به هر کس دو تا.
پرنیان می گفت نازنین اینا تاریخ انقضا ندارن؟می ترسم روزی که کسی پیدا شد و خواستم این یکیشو بهش بدم، تاریخش گذشته باشه و همونجا طرف از دست بره! اینو می گفت و می خندیدیم...
چقدر ساده می شد خندید.اون موقع هنوز نمی دونستم این جاده چقدر پیچ داره...
.
این ماشین به این زودیا نمی ایسته. این منم که می بایست قبل سوار شدنم قرص می خوردم.
حالا که نخوردم باید تحمل کنم.
به زودی می رسیم به دشت.
این راه تا کهکشون ها ادامه نداره.
می رسیم....
.
امروز با رامبد راهشو پیدا کردیم که چه جوری بدون قرص بشه توی ماشین دووم آورد :)
یه بند دیگه هم اضافه کردیم به اساس نامه مون.
ما ها باکتری نیستیم که همه از یه جنس باشیم.
باید از ویژگی که توی هر کدوممون متفاوته به بهترین شکل استفاده کنیم.
همین ویژگی سر پا نگه مون می داره.
.
یه بار دیگه ، محکم تر از همیشه دستتو بده به من.
زمان گذشت.
بازم راه کمتر شد.
به زودی تموم می شه...
پ ن : سالگرد روز گیلاس مبارکمون !

اردیبهشت عشق ...

2008-05-15T20:54:00.001+04:30

دوست دارم صداش کنم
می ترسم
می ترسم از بی حوصلگی حتی به صدام هم گوش نده
وقتی یه احساس بد صدای یار رو هم ازمون دریغ می کنه ...
قرارمون این بود که به هر سنگی خوردیم یاد بگیریم که چی جوری با یه سنگ دیگه خُردش کنیم
عشق من از بین اون همه بی رنگی یه لحظه به حرفام گوش کن
اگه قرار بود مثل بقیه باشیم که الان این همه نبودیم
می خوایم اعتراض کنیم؟
باشه حرفی نیست ولی نه الان
الان می خوایم سنگ ها رو از بین ببریم
نباید جلوشون بیاستیم و بگیم که نمی تونیم ، نمی شکنه ، خسته ایم ...
تو هر حالتی باشی
هرچی بگی من اونجام
در نزدیک ترین حالت ممکن دستتو گرفتم
من اون گرما رو حس می کنم عشق من
تو همیشه منو از این حس نجات دادی . تو همیشه مثل یه سم این حس رو از بدنم بیرون کشیدی . منم همین کار رو می کنم ...
.
.
.
گفتی دل را از آواز عشق سر ریز کن تا ببینی که ..
گفتم که همه ی دنیا کف دستی بیش نیست
گفتی و انسان همیشه رفیق اندوه نیست
روز های قشنگ هم هست
گفتم به جان تو که از همین عصر های قشنگ تابستانی تنها دلی عاشق به عشق تو مانده است و بس..
گفتی پس از لبخند و مهر، از عشق و مهربانی بگو
گفتم اگر از عمرم دمی مانده باشد و آنی
آن ..
آن هم از آنِ تو...
.
.
.
تو تموم این مدت من کم گذاشتم...
تو تموم این مدت سختی کشیدی...
تو تموم این مدت اذیتت کردم...
بیا این چند تا سنگ باقی مونده رو بشکنیم اون وقت یه نگاه بهم بنداز . من تموم این مدت کنارت بودم و همیشه ی همیشه تو پیشم بودی ...
خواهش می کنم ...
.
.
.
بدون که هنوز ایمان داریم به دشت سبز
اگه قرار به تحمل کردنه،باشه
حرفی نداریم...
تحمل می کنیم
ایمان داریم به دشت سبزمون...
تحمل می کنیم
.
.
.
پ ن : می دونی که کجا بودم . دایی ... تو کجا بودی این همه سال ... چی جوری شناختمش ...
همیشه دوست داشتم باهم بریم دنبالش
پس امروز تو با من بودی
پس تو امروز مثل همیشه کنارم بودی
پس منم کنارت بودم نازنین
بودم
هستم
خواهم بود ...

من با فکرها...

2008-05-07T02:10:00.015+04:30

دیروقته

نگرانم

واسه اینکه حواسم پرت شه سرگرم خوندن وبلاگ ها می شم

به خشونت کشیده شدن تجمع دانشجوهای امیرکبیر یه کم مشغولم می کنه.

فکر می کنم تا شاید یادم بیاد که کدوم یکی از بچه های هم دوره مون می رفت امیرکبیر.

هنوز یادم نیومده

هنوز بوی بهار میاد…

نگران رامبدم

امروز بدون دلیل حالم خوب نبود.هرچی از خودم پرسیدم چرا ؟ جواب جدیدی پیدا نشد.

دلم می خواست رامبد کنارم باشه…دلتنگی کهنه.

فکر کردم بگم که حالم بده ، فکر بعدی اومد که در جواب اولین سوالش که چرا نازنین ؟ چی بگم…

بازم جواب پیدا نشد و سعی کردم وانمود کنم خوبم.وسط کلاس اومدم بیرون. به من چه ربط داره که مردم جنوب برای بیان کردن موضوعی توی گذشته ی دور چه مدل فعل ماضی رو به کار می برن؟ …

بوی بهاره که از همه چیز خوشایندتره.

یکی یکی پشت هم خودنمایی می کنن.از پس یکی که بر میایم ، هنوز نفس تازه نکردیم یکی دیگه می رسه.انگار روی پشت همدیگه سوار می شن که قدشون اینقدر بلند به چشم میاد.

توان می خوایم.

نیــــرو

خدایـــا………

.............

پ ن : همه چیز سر همون اعتراضه ! میشه معترض بود میشه خسته بود . اما چه فایده؟ نباید رفت جلو ؟ نباید فقط به هدف فکر کرد ؟

عشق من کنارتم ... چرا نگران؟ فردا مال ماست ...

فقط من و تو ... فقط من و نازی

ت._َ.ح._َ.م._ُ.ل

2008-04-26T15:37:00.000+04:30

اینجوری باید بگذره؟

از اول اینجوری بوده؟

حق سوال نداریم.حق نظر نداریم.

نه خودمون خواستیم که پا به اینجا بذاریم نه خودمون می تونیم بخوایم که کی از اینجا بریم.

ولی حرف می شه زد.

اگه نمی شه عصیان کرد،اگه نمی شه فریاد زد،اشک می شه ریخت.

حداقل می شه بی صدا اشک ریخت...

رفتنمون دست توست.بدون که هر لحظه بخوای آماده ی رفتنیم.

بدون که در تمام مدت ایمان داشتیم به جایی که توش عدل باشه.

ایمان داشتیم به جایی که توش آرامش ازمون گرفته نشه.

بدون که هنوز ایمان داریم به دشت سبز...

اگه قرار به تحمل کردنه،باشه.حرفی نداریم.

تحمل می کنیم.

ایمان داریم به دشت سبزمون...

تحمل می کنیم.

سُک سُک

2008-04-16T00:24:00.001+04:30

.
آویژه هنوز پابرجاست...

به نام خدا ، مهد کودک ارشاد تقدیم می کند.من بهارم ...

2008-03-29T12:57:00.004+04:30

من بهارم ، فصل باران ، سبز و خرم ، شاد و خندان
دوست دارم ، دانه ها* را ، بازی پروانه ها را
دوست دارم آسمان را ، آفتاب مهربان را ، دوست دارم روی گل را ...
رنگ گل را بوی گل را ...
دوست دارم ماهیان را توی چشمه توی دریا ...
دوست دارم هرکجا را ، باغ و بستان ، کوه و صحرا ...
دوست دارم دوست دارم من بهارم من بهارم ............

.
.
.
پ ن : منو با خودت ببر ... حالا حالاها نمی خوام حرف روزمره بزنم . می خوام یه دور از پارک آزمون تا ترمینال رو برم ...

همسن شدیم!

2008-03-27T02:33:00.000+04:30

خیلی خوب شروع شد.به خوبی همون کلمات نرم و آرومی که رو زبون می لغزیدن که انتقال احساس کنن.گفتی یاد گرفتیم چه جوری با این دوری و دلتنگی کنار بیایم.گفتی قلقش اومده دستمون.ولی هنوز هم برای من خیلی سخته...

هنوز هم می ترسم از اینکه بخوام یه لحظه به فکرم اجازه بدم بره به سمتی از ذهنم که داره نبودتو فریاد می زنه...چند وقتی می شه که برای خوب پیش رفتن کار ها جلوی اون قسمت بزرگ ذهنم که پر از حضور تو بوده و الان خالیه یه پرده آویزون کردم.برای اینکه چشمم به خالی اون نیفته...

حتی برای یه لحظه هم فکر کنم پشت اون پرده چی بوده که الان نیست تموم حضورم پر می شه از چیزی که اون موقع بوده و الان نیست...پر می شم از خالی شدن،گم می شه چیزی از تنم...

سال نو خیلی خوب شروع نشد.ولی دلیل نمی شه که همیشه خوبی به معنای شادی معنا بشه.همین که مثه همیشه نبود خوب بود.متفاوت بود، نه؟ تفاوت خودش خوبه.

می دونیم که در پس این دلتنگی ها و نگرانی ها و بهانه ها همه و همه دو تا دل بی قرارن که فریادشون به آسمون رفته.

وجودم داره فریادت می زنه عشق من...

خدایا این دوری رو به تو می سپاریم.کمِش کن...پروردگارا ما سعی خودمونو کردیم.تا الان هم خیلی جلو اومدیم.نمی گم به جایی نرسیدیم................

پروردگارا بی تابیمون رو بذار به حساب جوونیمون.

پروردگارا همه ش 20 سالمونه.نمی خوام به این فکر کنیم که چون جوونیم می تونیم زمان رو از دست بدیم.

خدایا...تلاش کم و خواسته های زیادمون رو با دل های بی قرارمون یه جا بذار.

خدایااااا...

آرزوی مرگ و تولد عشق ...

2008-03-22T12:30:00.000+04:30

.

فکر نمی کردم " وایسا دنیا " رضا صادقی اشک منو در بیاره . چه کسی اهمیت می ده وقتی تو این سن تمام فکرت میشه غربت ، پول ، عشق ، ناموس و ... همیشه مقایسه شدم . با همکلاسی هام و هم سن و سال هام . دغدغه همشون الان پاس کردن واحد ها و نهایت پیدا کردن یه دوست .
حالا می فهمم چرا مسعود کیمیایی رو دوست دارم . رفاقت و دوستی فقط بین دو تا مرده ... بعضی اوقات زخم چاقو دردش از خیلی چیزها کمتره .
من دیگه بسه برام تحمل این همه غم ...
وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی ...
کاش می شد مثل فیلم های مسعود چاقو گذاشت وسط قلب بی ناموس .
بی ناموس مست .........................................................
... تو این می خونه ها خسته ی دردم به دنبال دل خودم می گردم ...
مسخره ست نه ؟
.
.
.
فاصله اونقدر هست که حتی چشام هم نمی تونن چاقو رو پرت کنن . نه می تونم آتیش سیگار بذارم رو دستم و دیگه پامو تو می خونه نذارم ...
دیشب آرزوی مرگ کردم چون قرار نبود ناموس غرق در عشقم تو قفس نگرانی های من زندونی بشه . آره ناموس ... کاش همه برگردیم به معنی اصلی این کلمه .
تُف به مرد ایرانی اگه بعد از این همه سال معنی این کلمه رو نفهمیده باشه . کاش تو هم معنی این کلمه رو با همه ی وجود و تا ابد تو سینت نگه داری .
خدا رو شکر که من اینجام . نمی دونم اگه من اول می رفتم تو اون محیط نکبتی که نسیم الکل بیشتر از نسیم گل ها حس میشه و یکی از اون اتفاق ها رو تعریف می کردم چی می شد ... چقدر بودن کنار پدر و مادر آدم رو آروم می کنه ...
.
.
.
سال 87 اونقدر با فراز و نشیب شروع شد که ترجیح دادم چند روز عقب بندازمش . دیشب آرزوی مرگ کردم تا دوباره متولد شم . این دفعه 3 فروردین ...
هم سن شدیم .
کاش یکی به مناسبت مراسم تدفین و روز تولدم این آهنگ رو برام بخونه ...
تولدمون مبارک ...
تولدت مبارک ...

آخرین روز ساله !

2008-03-20T02:39:00.002+03:30

30 اسفنده! حسابی خنده م گرفته! 30 اسفنده 85 ، همون سالی که با کلی انرژی شروع شد و با کلی انرژی هم ادامه داشت...

با اون همه بارون و بوی خوب بهار و شکوفه ها و گل و سبزه و بهار و بهار و بهار...

حالا که چند ساعت تا شروع 87 مونده باز هم انرژی داریم.هنوز توی این کیسه پر از امیده! نمی خوایم بذاریم به این زودیا تموم شه :)

امروز مثل یه روز کامل بهاری از انواع حالات روحی واسمون یه نمه داشت.هنوز آخرش مونده که منتظرم بیای تا اونم ببینم :)

در بستن پیمان ما

تنها گواه ما شد خدا

تا این جهان بر پا بود

این عشق ما بماند به جا...

ای ساربان...

بهار امسال متفاوته.تفاوتشو من و تو می فهمیم رامبد.با تموم بی رنگی ش، با تموم خالی بودنش از بوی شکوفه ، با تموم دوری و دلتنگی و خستگیش بیا باز هم با هم رنگش کنیم.

من مدادرنگی هامو در آوردم :)

بیااااا >:D<

کو بهار....؟!

2008-03-18T20:04:00.002+03:30

بهار من کجاست؟

شکوفه هایی که به بهانه ی نگاه من باز می شدن کجان؟

بهار من شده یه مانیتور 17 اینچ که توش ....توش معلومه چی ها هست دیگه!چند تا آیکون که عزیزترینشون یاهو مسنجره.

اوج بهار من اینه که گوشی رو بچسبونم به گوشم که صداتو واضح تر بشنوم.اون وقت محدوده ی بهار من می شه یه موزائیک روی زمین که زل می زنم بهش که تمرکزم بیشتر شه...که کلمه کلمه ی حرفات رو با همه ی وجود لمس کنم...

اینه بهار من...

بدون شکوفه.

بدون سبزه.

بدون هفت سین.

بهارم مبارک...

انتخابات امروز بود یا فرداست ؟!

2008-03-14T17:29:00.009+03:30

امروز همه انتخاب می کردن

ما هم از صبح توی صف بودیم

توی صف ما همه به جای شناسنامه فتوکپیش دستشون بود

اونقدر سیل طرفدارها زیاد بود که بعضی ها حتی از یه روز قبل اومده بودن و واسه تو صف رفتن جا گرفته بودن

تعداد کاندیدا ها زیاد نبود

فقط یه نفر

هر چند "یک" بیشترین عدده...

اسم اون کاندیدا "غربت " بود

سرد بود...

نشسته بودم تو ماشین یه بنده خدا مثل خودم.گرم می شدم با حرفات.جون می گرفتم...

انگار بهم می گفتی نخواب نخواب یخ می زنیـــــم.

هر چند دقیقه یه بار می پریدم تا از شیشه ی جلو ماشین نگاه کنم به صف ولی خبری نبود.

برای همه انتخابات مهمی بود

وقتی بعد از 18 ساعت کارا تموم شد ، خوشحال بودم.

چشمام باز نمی شد...از یه طرف گوشی به دست مدام می گشتم دنبالت.از یه طرف دنبال شونه هات که سر بذارم روشو و آروم بخوابم....

الان که اینجام عجیب خوشحالم

تلاش لذت بخشی بود...

انتخابات ما امروز نبود.فردا هم نیست.ما خیلی وقت پیش انتخابمونو کردیم.

دوست دارم عشق من.....

نمی دونم...هنوز نمی دونم که امشب می تونه شب یلدا باشه یا هنوز این شب های بلند ادامه داره...هنوز نمی دونم...

به قدری نگرانتم که گیج و متحیر نشستم و هیچ کار نمی کنم.

دیشب...

دیشب با کلی دعا و آروز خوابم برد.صبح می خواستم بیدارت کنم که زودتر بری توی صف.ولی sms م نرسید.از ساعت 4 به بعد بین خواب و بیداری به زور می خواستم sms رو به گوشیت برسونم.

گفتم خدایا سپردمش دست خودت.خودت نگه دارش باش...

4 ساعت بعد زنگ زدی.دیدم صدات شاده , آروم شدم...

بد جور نگرانم.قفل قفلم.هیچی نمی دونم.

الانم هنوز نمی دونم کجایی...

امروز جمعه است.انتخابات هم هست.خیابونا هم شلوغ تره...اینا حرفاییه که یکی از دوستا واسه دلداری دادنم داشت می گفت.

کاش اون موقع سر کلاس نبودم رامبد ...

***

من.......

صداتو که شنیدم ، با اون همه خستگی که توی صدات موج می زد......

همه چی از یادم رفت............

سکوت ممنوع !

2008-02-29T17:29:00.002+03:30

بازیگر ها پرده ی آخر رو بازی می کردن.خسته بودن.برای چندین شب متوالی بود که این نمایش رو اجرا می کردن.آخرین شب بود... با تموم خستگیشون با یه شوق خاصی بازی رو ادامه می دادن.هیچ کدوم نمی دونستن که نمایش بعدی چیه ولی هر چی بود براشون از این یکی بهتر بود.شاید هم فقط یه جور خستگی بود از اجرای هر شب این نمایش...

پرده ی آخر هم تموم شد...

دست هم رو گرفتن،اومدن جلوی سن و تعظیم کردن.صدای دست زدن ها قطع نمی شد.باور نمی کردن که بازیشون، اونم بازی آخر، با اون همه خستگی به این خوبی بوده باشه.

کم و بیش از توی صدای دست ها،صداهایی به گوش می رسید....

_ من اصلا فکر نمی کردم که بتونن از پس این بازی هم بر بیان...

_آره.منم فکر نمی کردم.خیلی هم زمان پاش گذاشتنااا !

_هم زمان،هم انرژی.اونم دقیقا تو زمانی که همه فکر می کردن آخرش رو گند می زنن! خیلی جالب بود...

_یادته می گفتی اگه اون یکی بازیگره اون لباسشو نپوشه نمی تونه بازی کنه؟!

_اوهوم...حالا که بازی کردن و تموم شد دیگه! خوب هم تموم شد....ببینم نمایش بعدی کدوم سالنه؟

دو تا بازیگر فقط واسه دل خودشون بازی رو شروع کرده بودن.نه واسه دست زدن ها و تشویق های مردم،نه واسه اظهار نظرشون در مورد لباس و بازی و فلان و چنان...حتی اگه واقعا هم آخرش رو گند می زدن،خوب می دونستن که تماشاچی ها هنوز از سالن بیرون نرفتن،سراغ نمایش بعدی رو می گیرن...خوب می دونستن که واسه دل خودشون هر بازی،بهترین بازیه.خوب می دونستن که این بازی باز هم یه بازیه.

-----------------------------

عشق من این بازی خیلی وقته شروع شده.می دونم کم نیستن لحظه هایی که هردوتامون به شدت جلوی نگاه های تماشاچی ها کم میاریم...

می دونی که این تماشاچی ها هم یه زمانی خودشون بازیگر بودن.پس حواستو بده به من.حواستو بده به بازیمون.ما باید برنده ش باشیم...

اندر خیال و نگرانی ، 3 قدم تا جنون ...

2008-02-28T20:46:00.002+03:30

ساعت 9 صبح ...
آهنگ بگو بگو رو بلند می کنم .
می دونم تو اتاق خوابی .
رو هوا چرخ می زنم و با نامجو هم صدا می شم .
می آم نزدیک تخت ...
چه معصومانه چشمات باز میشه .
بگو بگو که چکارت کنم ...
دستاتو باز می کنی و بدون اینکه کلمه ای به زبون بیاری منو به آغوشت صدا می زنی .
خودمو ول می کنم تو بغلت ... مست ... عاشق ... مجنون ...
آهنگ تموم می شه و تو آغوش هم دوباره به خواب می ریم .
داری چیکار می کنی با روح و دلم ؟
بگو بگو ...
و صفحه فید اوت میشه و تیتراژ پایانی ...
.
پ ن : نمی دونم کجایی . این نوشته ها رو یادته می دونم . یه دونه اس ام اس . عشق من ...
پ ن 2 : برای اون لحظه ای که بگو بگو رو از چندین هزار کیلومتری شنیدم ...

کاملا تبلیغاتی ...

2008-02-17T14:07:00.002+03:30

داستان بر می گرده به همین چند روز پیش . نه خیلی دور نه خیلی نزدیک ... چون از یه مدت قبلش برامون یه جورایی پیش بینی شده بود . خوب بگذریم .
شما دوستان عزیز . آره خود شما . تا حالا نشده که بخواین یه وبلاگ شخصی داشته باشین؟ یه وبلاگ که توش حرف بزنی ، مطلب بنویسی ، اکسپرس یور سلف کنی ؟ شک ندارم که چندین بار سعی هم کردی ولی آخرش دیدی نه این اون چیزی که فکر می کردی نیست . تا اینجاش قبول ؟
یادمه خیلی وقت پیش ارداویراف دست به همچین کاری زد که اولش گفتم ای وای این چه کاری بود ! ولی الان کامل شرایط اون زمانش رو لمس می کنم .
خوب اونقدر ها که فکر می کنید قضیه پیچیده نیست .
اگه دوست دارید یه وبلاگ شخصی شخصی داشته باشید ، یعنی دیگه مجبور نباشید قالب های پیش فرض بلاگفا و بلاگر رو تحمل کنید طراحی و آماده سازی و گرافیک وبلاگتون رو می تونید بسپرید به من !
الان کل هم اجمعین تعجب کردین نه ؟ خوب تعجب هم داره ولی قسمت اعظم این تعجب مربوط میشه به اینکه شما از لحاظ مالی دچار سوء تغذیه یا سرخوردگی یا فساد و در نهایت اعتیاد رو آخرین چاره بدونید .
به هر حال قول می دم که وبلاگ زیبایی تحویلتون بدم ...
می رسیم به قسمت اصلی بحث امروز . توجه داشته باشید عزیزان که این تیکه خیلی مهم هست :
قیمت تمام شده هر قالب چه برای بلاگفا چه برای بلاگر چه برای پرشین بلاگ چه برای موبل تایپ چه برای هر کوفت و زهر مار دیگه ای و حتی برای وب سایت شخصی شما (تاکید می کنم وبلاگ ! ) 30 هزار تومنه .
چی شد الان ؟ احساس کردم موس رفت طرف بستن وبلاگ . خوب اگه مشتری نیستید مطالب وبلاگ رو بخونید بعد شما رو به خیر و ما رو به سلامت تا پست بعدی . چه طوره ؟
حالا ...
می رسیم به بخش مهم دیگه ای که می دونم دوست دارید . مسابقه !
به افرادی که مشتری طراحی وبلاگ باشن و بتونن تشخیص بدن که عکس مورد نظر مربوط به چه کسی هست به ارتفاع قد خودشون سکه های 10 تومانی هدیه می دیم !!! ...... کف کردید نه ؟ ایول !
حالا پاشید مثل آدم های بیکار برید تو دفتر مهندسی خودتون . همراه با دوستان جلف خودتون بشینید قطر 10 تومانی رو حساب کنید و هم قد خودتون و در آخر با ماشین حساب چهار عمل اصلی رو انجام بدید تا ماشین حساب منفجر بشه !
ما برای اینکه این مشکل براتون پیش نیاد و همش نگیم " بیاید .... نه حسن خطرناکه حسن ! " خودمون این رقم رو حساب کردیم .
به تمامی مشتریان عزیز که بتونن جواب سوال رو بگن ( حتی اگه جواب لو بره بعد از چند ماه !!! ) مبلغ 5 هزار تومان تخفیف می دیم .
دیگه خواهشا نخواید با اولین تماس خودتون با قالب وبلاگ یه قالب دیگه هم بهتون هدیه بدیم یا با طرح آبی بتونید لحظه به لحظه دهن طراح رو سرویس کنید !
علاقه مندان می تونن شخصا برای سفارش طراحی با این شماره تماس بگیرن .
09359461921
موجودی حساب این سیم کارت 0 ریال هست . اگه اس ام اس بزنید و یا میس مطمئن باشید جواب شما رو کسی نمی ده :)
.....

این دیگه نیاز نیست ....

2008-02-06T01:21:00.000+03:30

نمی دونم امشب از کدوم نوعشه ولی شدیــــــد قاطیم...اصولا باید این روزا حالم خوب باشه.ولی الان چند ساعتیه که بدجور دیوونه شدم.یعنی یه خورده فکرم بره به سمت و سموت خطرناک می دونم همه رو تا مرز جنون پیش می برم و آخر خودم به غلط کردن می افتم...نمی دونم چی می خوام...از بعدازظهره بغل گوش داداشم دارم غر می زنم و می گم :من از همه ی مردم دنیا بدم میاد! این داداش من از صمیمی ترین نزدیکامه و کارایی از من دیده که هیچ بنی بشری حتی فکرشو هم نمی تونه کنه.

الان با این طرز حرف زدنم کاملا مشخصه که چقدر حالم بده.نه؟

رامبد الانsms زدی،ولی من هرچی فکر می کنم نمی دونم چی باید بگم در جواب.بدجور قفل کردم.نگران نشو :( چه جوری داشتی گوشیتو تمیز می کردی که قطع شد؟ امیدوارم دوباره درست شه و باز هم بهمون اجازه بده که به این وسعت از تکنولوژی استفاده کنیم!!!!

یه ساعت پیش تصمیم گرفتم خودمو درمون کنم.نشستم پای راه حل هایی که آویزه ی گوشم کرده بودم که در این مواقع ازشون استفاده کنم.

1.خب الان می تونم برم بشینم پای کتاب دفترا عوض این فکرای عجیب غریب.

2.می تونم برم دوش بگیرم شاید حالم بهتر شه.

3.می تونم برم با رامبد حرف بزنم

4.می تونم برم بمیرم.

که مسلما گزینه آخر بیشتر از همه رای میاره در این مواقع.

خدایااااا.من از همه بدم میاد. اصلا الان دارم فکر می کنم، می بینم که علاقه ی خاصی به خودم ندارم.از خودمم بدم میاد.........................

اون موقع ها که واسه کنکور درس می خوندم یادمه شب هایی که زیاد از حد سرم تو کتاب بود،بدجور قاطی می کردم.پا می شدم دور خونه راه می رفتم به هر کس می رسیدم فحش می دادم.یه چیزی مشابه همین حرف قبلیم.همه تون .... !!!

رامبد جون ازم ناراحت نشو که دارم اینا رو اینجا می نویسم.تا چند ساعت قبل هم فکرشو نمی کردم که می خوام آویژه رو اینجوری کنم :( شده مثل همون وبلاگی که اون شب داشتیم درموردش بحث می کردیم.اولا فقط عاشقانه بود،حالا .... نمی دونم.من هیچی نمی دونم.اصلا نمی دونم اینو بذارم تو آویژه با مثل اون دفعه 2 ساعت بعد برش می دارم یا نه...

من 5 ماهه اینجام.دقیقا 5 ماه.هنوز وقتی می خوام دو کلمه ساده تو مغازه یا جای دیگه حرف بزنم جونم بالا میاد.باید می دیدی امروز موقع خریدن بسته پستی به چه فلاکتی افتادیم.هم من، هم صاحب مغازه.

من از همه بدم میاد.

نمی دونم.شاید هم بدم نیاد.باز الان که دارم فکر می کنم،می بینم خب من چرا باید از دادشم بدم بیاد.یا از مامان و بابام یا اون آقاهه تو مغازه یا بقیه...نمی دونم.

الان چند ده دقیقه است که از نوشته ی بالا می گذره.بهتر شدم.تنها خوبیه این حال اینه که زود هم خوب می شی.می دونی تو اون حال همه فکرای ذهنت خالین.خالیه خالی...مثل یه بسته پستی که میاد دم در خونت می بینی آدرس فرستنده همون گیرنده ست.بعد که بازش می کنی می بینی که خالیه.چند ساعتی گیجی که چی به چیه و آخرش ولش می کنی دیگه.

پ ن :دلم خیلی تنگ شده برای حرف زدن با یه آدم جدید.یه کسی که حرفاش ارزش وقت گذاشتن رو داشته باشه.خیلی خیلی از این حرفا کم دارم.

پ ن : این جوجه ی من الان یه بوی خیلی خوبی می ده.شدید داره رو مخچه ی من بپر بپر می کنه که برم بخوابم :D

این محسن نامجو هم زیاد بی ربط نگفته ها.

این پخش که می کنی عطرت...

همین پخش که می کنی آن نمی دانم نامش میان همه خیابان های شهر....

پخش که می کنی عطرت....

دلتنگ دلتنگی...

2008-02-03T02:15:00.000+03:30

* امروز و دیروز خیلی پیچیده بودن.امروز برای چند دقیقه ی متوالی داشتم حس می کردم که اون مسائلی که همیشه برای دیگران به وجود می اومد و من همیشه فکر می کردم که چه احمقانه ست و برای ما هیچ وقت پیش نمیاد،بدجور دست و پامون رو به هم گره زده...

امروز وقتی مثال اون زوج رو زدم ، گفتی که تازه درک کردی دلیل قاطی کردنای چند وقت یه بار منو...مثل بچه ها پا می کوبیدم رو زمین و گریه می کردم که چرا؟چرا؟چرا؟

رامبد یه لحظه نگاه کن.داشتیم مثل این طرفین روابط سطحی و چندش آور از هم می پرسیدیم که تو چرا اون دفعه اون کارو کردی و چرا اون حرفو زدی و چرا خودتو نذاشتی جای من...اینا بود که لحظه به لحظه بیشتر داغونم می کرد و هی به خودم می گفتم که آروم باش،آروم باش.

ایندفعه هم تونستیم به خوبی و خوشی قضیه رو حل کنیم ولی رامبد خیلی بیشتر باید حواسمون جمع باشه.قبلا ها اون (به قول تو ) کثافت (و به قول خودم پست فطرت) به شکل ناامیدی می اومد و خراب کاری می کرد؛ تازگی ها داره به شکل های عجیب تری میاد.به شکل درد از هم دور بودن و دسترسی نداشتن،در عین ارتباط 12 ساعته از 24 ساعت شبانه روز!

اثر سوء تفاهم هایی که پیش میاد دیگه از دل نمی ره رامبد.بحث کردن می شه یه چیز عادی.من از این متنفرم .می دونم که تو هم همینطوری.

رامبد من می خوام همیشه ی همیشه دلتنگت باشم.اینو دلم داره با بچه گونه ترین لحن ممکن می گه :(

نمی خوام دلتنگی هام زمانی که تو خوابی به اوج برسن.دلم می خواد باز هم وقتی داریم با هم حرف می زنیم،دلم از غم دوری و دلتنگی برات مچاله بشه و در کنارش از شادی شنیدن صدات غنج بره.

دلک لک زده واسه لحظه های ناب مستیمون........................

* امروز نامه ی پرنیان به دستم رسید...خاموش تر از همیشه ام.
.
.
پ ب : این جدیده ! مخفف پا برهنه !!! آهنگ وبلاگ با نظر نهایی عزیز دلم عوض شد :) لطفا پس از شنیدن صدای بوق پیام یا فکس خود را ارسال نمایید !
تمام فعل هایی که بالا جمع صرف کردی مفرد بودن ...داشتی ، می پرسیدی ، کردی و ... می دونی که هیچ منظوری جز فهمیدن این حالتی که بعضی اوقات سراغت می آد نداشتم... منو ببخش ...

تهران، شهر آدم های تنها ولی به اصطلاح پر مشغله !

2008-01-30T15:48:00.000+03:30

.
.
.
بدون شرح !!!
.
.
.
پ ن : امروز وقتی صبح حرف زدی و دم نزدم یه چیزی تو دلم شروع کرد رشد کردن ...
رامبد داره دیر میشه ، بدو زمان رو تا هست از دست نده ...
زنگ صدایش در تالار پیچید .
تا حالا اینقدر دلتنگت نبودم عشق من ...به دادم برس ...
:::::
حالا من.
توی این دو سه روز خیلی ذهنم مشغوله.از یه طرف می خوام ذهن خودمو خالی کنم،ذهن تو رو مرتب کنم،به کارامون برسم و ...شب که می شه مثل جنازه می افتم رو تخت.تازه نوبت فکر و خیالاست...
ولی هر چی باشه ،خیلی امیدوارم رامبد....خیلی...
نه دقیقا رو پاس کردن امتحان مدرسه،رو قد کشیدن خودمون.
رامبد سرتاپا نیازیم.اینو می دونم...ولی تو هم اینو بدون که شاید الان نیاز باشه که جواب دادن به این نیازها رو یه خورده عقب بندازیم.
اون روز هم بهت گفتم،هرچی باشه یه ماه و نیم سختی کشیدن بهتر از یه سال و نیم صبر کردنه...
الان اومدی.باهات حرف دارم...

گیلاس می خوای؟

2008-01-23T14:00:00.001+03:30

شب حالت ناخوش بود.

با همین دو تا چشمام که تا جایی که امکان داشت باز شده بودن ، زیر پاتو می دیدم.همون جایی که وقتی چشمت بهش می افتاد دیگه نمی دونستی که داری چی کار می کنی و چی می گی...

با تموم وجودم عمق اون پرتگاه رو حس می کردم.بهت حق می دادم که وقتی داری روی طناب نازکی که بالای اون پرتگاه بستن راه می ری،از ترس گلوت خشک بشه...چشمت که به عمق اون پرتگاه می افته یه لحظه انگار قلبت وامیسته...

من کجام؟چرا اومدم این وسط؟اومدن من این وسط چه فایده ای داره؟من می ترسم بقیه راه رو بیام...می ترسم...

رامبد خود من هم نمی دونم چی شد که پامون رو گذاشتیم رو این طناب.خودم هم نمی دونم که تا اینجاشو چه جوری اومدیم.فقط می دونم یه دستی نگهمون داشته.همون دستی که وقتی دید تکیه ی ما به خودشه،تا اینجا ما رو رسوند و در گوشمون هم گفت که بقیه شو هم ما رو سالم می رسونه...

رامبد ببین تا کجا اومدیم!!!وسط طناب رسیدیم رامبد.به جایی که بیشترین ارتفاع از ته دره رو داره.خسته شدی؟می ترسی؟می خوای چی کار کنی؟می تونی بشینی رو طناب؟فکر نمی کنی خطرش بیشتره؟می خوای واستی همین جا؟ اونم خطرناکه...

رفتن بهترین گزینه ست رامبد.رفتن و رفتن و رفتن....

رامبد بعضی وقتا بادهای عجیبی میاد.مثل طوفان شن می مونه.چقدر گرد و خاک داره با خودش.خیلی که هنر کنیم اینه که از وزش این بادها تعادلمون رو ازدست ندیم ولی گرد و خاک سراپامون رو می گیره...هرچند وقت یه بار به یه شست و شوی حسابی نیاز داریم.خودمون سریع دست به کار می شیم.

تکون هایی که تو هر دور ماشین لباسشویی می خوریم خودش همه چی رو یادمون میاره.وسط اون پیچ و تاب خوردنا جواب خیلی از سوالامون رو پیدا می کنیم.جوابا حسابی آروممون می کنه...یه آرامش لطیف تا وزش طوفان بعدی...

خودت گفتی اولین میوه ای که از ظرف برداری گیلاسه! زندگی همیشه شیرین نیست.پستی و بلندی زیاد توش می بینی...

عطر سیب...

2008-01-16T13:32:00.000+03:30

25 دی.2:30 صبح...
توی یه حال عجیبم...با شنیدن دو تا آهنگ درخور حالم،باز افتادم تو اقیانوس احساس...حس می کنم آتیشی رو که هر لحظه داره داغ تر می شه...
وای خدایا...وای خدایااااا...دیگه نمی گم این عشق داره باهامون چی کار می کنه.چون می دونم.ولی هیچ کلمه ای برای وصفش ندارم. تا حالا چندین هزار بار همین عشق از قعر سیاهچال نا امیدی ما رو کشون کشون به اوج قله ی امید برده؟
رامبد خودت بگو . وقتی می افتی تو این حال،همون اول حس نمی کنی"از تحمل حجم این همه احساس ناتوانی" ؟ بعد خود "این همه احساس" به دادت می رسه.دستتو می گیره و بلندت می کنه.وادارت می کنه به تحمل یه اجبار شیرین.مست از شیرینی این غم تلخ...
خدایا تو بگو.چقدر چیزا بهمون یاد دادی؟چقدر حس نا آشنا رو لمس کردیم...؟هر کدومشون کدوم ستون ما رو بنا کردن...؟خدایا...........
چه جور تمام معما ها با راه حل جادوییش حل می شه؟چه جور کلیدش به همه ی قفل ها می خوره؟چه جوره که اگه بفهمیمش همه درها رو باز می کنه و هیچ کدوم رو قفل نمی کنه،غیر از در یاس و ناامیدی...
خدایا بگو چه جوریه...خدایا من فقط می دونم که دلتنگی نیست.خیلی وقته که خیلی فراتر از دلتنگیه...خدایا یه زمانی دلتنگی ناب،برامون خالص ترین حس بود.چه حوریه که هر چی جلو می ریم حس های خالص تر میان و روح ما رو لبریز می کنن؟چه جوریه که هیچ کدوم از حس های قبلی رو خدشه دار نمی کنن؟خدایااااااا...خدایا نگاهت رو نیازمندیم.....
خدایا...مگه می شد که عاشقانه و ملتهبانه انتظار یار رو بکشی ولی به حضور خیالی انگشتاش لای انگشتات قانع بشی؟مگه می شد تحمل کرد؟ نمی شد.نمی شد...
پس چرا الان می شه؟...چرا الان اون حضور خیالی با ارزش تر از هر چیزی شده برامون؟حتی از صدای نفس نفس هامون میون گریه...چی گذروندیم؟الان کجاییم؟به چی رسیدیم؟کلمه ای هست؟نه...
_رامبد، بیا برگردیم به چند دقیقه قبل.به همون حضور خیالی...
..
..
خدایا این ماییم.این حرف های منه...
منی که از عشق بزرگ شدم.
منی که با عشق رشد کردم.
منی که از عشق لبریز شدم و لبریز شدم و غرق...
اونقدر که همرنگش شدم.
خدایا نگو که این انتظار عشقه که زیباش می کنه.
بگو که نگاهت با ماست که وقتی این دوره تموم شد باز هم لحظه هامون بی همتا باشن.
نگو که وصال مرگ عشقه.
بگوکه وصال تولد دوست داشتنه...
بگو بسیارن لحظه هایی که کنار هم باز هم لبریز بشیم...
باز هم این عطر رو حس کنیم.
عطر دوست داشتن.
مثل عطر سیب بهار...
.
.
.
25 دی.9:40 شب...
تازه از کلاس برگشته بودم.اس ام اس هات مثل همیشه بهم انرژی می داد.نمی دونم چی شد که اون اس ام اس رو فرستادم...صدات رو که شنیدم و ....بقیه ماجرا.
رامبد لحظه های من پرن از تو...حتی اگه جسمت کنارم نباشه،حضور خیالیت همه جا کنارمه.رامبد اینو می دونی....رامبد من و تو دو تا نیستیم،حرفی رو که بهت می زنم انگار به خودم زدم و تو هم حرفی رو که بهم می زنی انگار به خودت زدی.اینو به خودت هم گفتم.اینجا می نویسم که یه بار دیگه هم برای جفتمون مرور بشه که وقتی می خوایم حرفی رو بزنیم بیشتر روش تامل کنیم.
..
..
رامبد هنوز خیلی درها رو به رومون هستن که اونا رو امتحان نکردیم.چیزی که برامون واضح و مبرهنه اینه که این دوری به زودی تموم می شه.مثل یه بازی خیلی سخت که نفستو می بره ولی مطمئنی که آخرش شکلاته رو بهت می دن.اینم همونه رامبد.
همه چی به خودمون بر می گرده.این که چه تعریفی از این قضیه داشته باشیم.وقتی به این قشنگی مسئله رو برای خودمون باز کردیم که فکر می کنم هیچ تعبیری به این قشنگی نباشه،پس کنار اومدن باهاش هم خیلی راحت تر می شه...طبعا رسیدن به شکلاته هم راحت تره :)
ما تعبیرمون از این دوری اینه که این هم امتحان خداست.مثل میلیون ها امتحانی که ازمون گرفته و درس خونده و نخونده گذروندیمشون.این اصل کاریه،نه؟امشب وقتی داشتم با مامانم درد دل می کردم یه حرف با مزه ای بهم زد.گفت نازنین فکر کن که حامله ای.به هر حال این بچه باید به دنیا بیاد.می دونی که دوران بارداری سختی داره و زایمان هم درد داره ولی برای چشیدن لذت مادر شدن باید این سختی ها رو تحمل کنی.خودت خواستی که حامله شی،نه؟
اینم یه تعبیر دیگه بود که در مواقع پیش بینی نشده می تونه آدمو خوب آروم کنه.تموم زندگی همینه...همه ش به دنبال آرامش.ولی نه با دیازپام ده ! آرامش با عشق.آرامش در آغوش یار. و حالا که یار در نزدیکیمون نیست،آرامش با حضور خیالی یار...
ما قانعیم.خیلی قانع.یه حریمی رو واسه خودمون معلوم کردیم که یه چیزایی توش تعریف شده است و به شدت هم ازشون محافظت می کنیم.بقیه همه زرق و برقن.بود و نبودشون تفاوت آنچنانی نداره.تا وقتی که باشن باهاشون راه میایم و به محض اینکه برن هم بعد یه مدت کوتاه به شرایط جدید خو می گیریم.تا وقتی که حرمت این حریم نگه داشته بشه، ما هم آرومیم.مثل یه برّه.حالا هر چه قدر هم از این زرق و برق کم بشه.ولی فقط کافیه حس کنیم کسی داره به این حریم نگاه چپ می ندازه.اون وقته که از یه برّه تبدیل می شیم به یه گرگ...
ما از این حریم آرامشمون رو می خوایم.آرامشی که برای رسیدن به هدف هامون بهش نیاز داریم.پس به هیچ قیمتی هم از دستش نمی دیم.خدا پشتمونه.یعنی بزرگ ترین و توانا ترین نیروی معنوی ممکن.ما هم که تلاش می کنیم.پس جایی برای امّا و اگر نداره دیگه.

ساعت 2:15 صبحه 26 دیِ .تو خوابی...تازه دیشب این شعر گوگوش رو شنیدم.
همین حسّی که دارم،حتی وقتی از تو دورم،تلخ و بیمارم ،چقد خوبه،چقد خوبه...

.
همین بس که می دونم خوب خوبی،خواب خوابی،من که بیدارم،چقد خوبه،چقد خوبه...

.
همین بغضی که دارم،همین ساز شکسته،دلیل از تو مردن،از تو رفتن،تا تو برگشتن،چقد خوبه،چقد خوبه...

.
همین اشکی که غلتید،همین دستی که لرزید،همین دردی که پیچید از غم تو در صدای من،چقد خوبه،چقد خوبه...

.
چقد خوبه که هستی،اگه حتی بدِ بد،اگه حتی غریبه،مثه سایه پا به پای من چقد خوبه،چقد خوبه...

.
چه بی نوره ستاره،همین که تو بخندی چه بی رنگه اقاقی پیش لب هات وقت شکفتن،چقد خوبه،چقد خوبه...

.
همین حرفی که کم شد از لب من تا ترانه از تو پر باشه،چقد خوبه،چقد خوبه...

من دیوونه نشدم !

2008-01-09T13:14:00.000+03:30

.
تو قطار بودم . داشتم کتاب می خوندم . یه دفعه اس ام اس زدی که نگاه کن تا 2 دقیقه دیگه ساعت و روز و ماه و سال تغییر می کنه ...
سال جدید میلادی شروع شده بود .
سفر عجیبی بود . بهم گفتی این اتفاق ها یه جور آماده شدنه . دقیقا همین بود .
تو سرما کفشم خیس شده بود و ساعت 5 بعد ازظهر فکر رفتن به فرمانیه از سرم افتاده بود . به سینا گفتم برو هوا سرده دیرت میشه . من مونده بودم و تئاتر شهر . تو اون فکر مشغولی شدید مسعود رو پیدا کردم . قدم زدیم قدم زدیم و دیگه حالا کاملا پاهامو جورابمو و کفشم خیس بود .
وقتی از درمانگاه اون وقت شب برگشتم خیلی خسته بودم . فرداش بهم گفتی رامبد واسه اتفاق دیشب خوشحالم . باید تو این موقعیت ها قرار بگیریم که یهو نصف شب حال یکی بد شد از ترس مثل چوب خشک و بی حرکت نشیم .
حرفات گرمایی رو بهم داد که سوختم و سوختم و سوختم ...
.
.
.
خیلی خوشحالم عشق من :) این نسخه جدید وبلاگ هم که دیگه آره :)
راستی چند تا خبر هم دارم که اینجا برات می نویسم !
امتحان ها کلا از 2 بهمن شروع میشه . اینجا هوا شدید سرده و هی گاز میره و هی میاد . باید یه تغییر کوچیک تو برنامه ها بدیم .
امروز کسی هم که قرار بود بهم اطلاعات بده رو پیدا کردم . گفت تاریخ ثبت نام امتحان غیر حضوری رو بهم خبر میده و تاریخ برگزاریش هم 3 روز بعد از امتحان لول 2 مدرسه است .
امروز کامل صحبت می کنیم :)

احساس مشترک از آن ما

2007-12-30T17:38:00.000+03:30

عزیزم تو جاده ی فدا شدن اونکه هرگز نمیشه خسته منم
اونی که با صد امید و آرزو دلشو بسته به عشق تو منم
اونی که با صد امید و آرزو دلشو بسته به عشق تو منم ....
آخه تو پاک و نجیبی
تو یه احساس عجیبی نکنه فرشته ای تو ....
.
music link :
http://rambodsharifi.persiangig.com/audio/fereshte.mp3

جشنواره موسیقی یا موسیقی در جشنواره !

2007-12-20T15:28:00.000+03:30

تو همون دوران پیک سنجش خریدن و خبرهای داغ کنکور بودیم . یه بار که داشتم پیک سنجش رو ورق می زدم چشمم افتاد به یه تیتر دلچسب.چهارمین جشنواره موسیقی دانشجویی . یه لحظه رفتم تو فکر که می تونم یه کار برسونم به جشنواره یا نه .عشق من وقتی به تو گفتم اون خوشحالیت منو صد برابر قوی تر کرد . بهم گفت رامبد یه تغیراتی توش نمی خوای بدی ؟! گفتم خوب یه ذره ملودیشو درست می کنیم و تنظیم کار رو...

_ اولش قرار بود یه آهنگ دیگه ببری اونجا.یهو نظرت عوض شد و این آهنگ روبردی . 3 ، 4 روز بیشتر به شروع جشنواره نمونده بود که یه شب زنگ زدی . آهنگو کامل برام زدی .تمام توضیحاتشو هم دادی . چقدر دلم می خواست من هم اونجا بودم . ردیف اول ... از همه جلوتر ...
یه بیتی از شعر به نظرم یه خورده ایراد داشت.تا بهت گفتم گفتی نازنین عوضش کن !!! _ من؟! _آره دیگه،اصلا واسه همین شعرو برات خوندم که بنویسیش و هر جاییش که به نظرت خوب نبود رو عوض کنی...

شب اون بیت رو یه کم تغییر دادم و بیت جدید رو برات اس ام اس کردم . انگار بعد از اینکه اون بیت رو عوض کردم بقیه بیت ها هم به نظرم مشکل دار بودن.غیر از بیت پنجم که آخرشـــــــــــــــه !

لبخند حوض دل تو به ماهی نگاه من

دوباره باید تازه شد رهای از غبار تن

خلاصه حسابی جوگیر شده بودم و همه رو می خواستم عوض کنم . داشتی می خوابیدی و من هی بیت های جدید رو به اطلاعت می رسوندم !!! فرداش هم آخرین تجدید نظر رو کردیم...
_بهم گفتی رامبد نکنه بری اون بالا شعر رو اشتباهی بخونی یا یادت بره . گفتم ایشالا که یادم نره ! پشت سن فقط من و امیر بودیم که شاد و خوشحال انگار نه انگار بودیم . بقیه گروه ها یکی دنبال بخاری می گشت دستاشو گرم کنه اون یکی همین طور ساز می زد و هی به خواننده گروه می گفت اینجاشو یادت نره ها اونجاشو این کارو کنی ها
دو نوازی ستار و پیانو از دانشگاه آزاد و صنعتی شاهرود !
.
Music Link :
http://rambodsharifi.persiangig.com/audio/ejra.mp3
.
. همین طور که مردم دست می زدن من و امیر رفتیم رو سن . حس خیلی خوبی بود . نیروی خوبی تو سالن بود . همین ردیف اول . دقیقا روبروم . بهش لبخند زدم ازش اجازه گرفتم و شروع کردیم ... چشمامو که باز کردم مردم دست می زدن و کار تموم شده بود . سریع از در پشتی سن اومدم بیرون و رفتم تو حیاط پشتی دانشگاه تهران و زنگ زدم به تو .

وای عشق من سلام ... سلام عزیز دلم... سلام ....

- توخیابون بودم.داشتم تند تند راه می رفتم که به اتوبوس برسم . زنگ زدی....خیلی خوشحال بودی...خیلــــــــی... از ذوق خنده هات منم غش غش می خندیدم. رو اون پیاده روهای سنگفرشی که راه می رفتم حس می کردم قدم به قدم داری باهام میای ... فوق العاده بود...فقط همینو می تونم بگم.

شندین صداش اونم تو اون لحظات من و به آسمون نزدیک تر می کرد ... پرواز...

بخش 2 نوازی به دلیل کم بودن گروه ها از بخش مسابقه جشنواره حذف شد . خیلی ها معتقد بودند هیچ دو نوازی صلاحیت نداشتند اما خیلی های دیگه معتقدند که مرده شورشونو ببرن خودمو و خودتو عشق است عزیزم :* .
.

.

تمام حقیقت آن بود

2007-12-10T21:06:00.000+03:30

خلاصم کرد...
بهم فهموند چه جوری خلاص شم اما هنوز پاهام شُل بود . بهم گفت رامبد من اینجام نگران نباش.کنار توام ...
پاهام هنوز شُل بود
بهم گفت فاصلمون یه دریا که باشه دلامون جفت همن. داشت گوشام باز می شد ولی اون عوضی نمی ذاشت.
اونقدر منو ضعیف کرد که تا آماده بشه برای ...
شب شده بود و وقت حمله. بد موقعیتی رو هم پیدا کرده بود ... بدجوری حمله کرد.
رامبد داری دیوونم می کنی ...
آسمون رو سرم خراب شد
بهم گفت می دونی وقتی نگرانت می شم چیکار می کنم ؟ وای خدا چرا یادم رفته بود . یعنی اینقدر ضعیف شده بودم . تا صبح هر دو بیدار بودیم . سکانس های آخر " او یک فرشته بود " هنوز یادمه . آیه های قرآن و می خوند و اون تو آتش محو تر و محو تر می شد .
بیمار شده بودم و بالای سرم تا صبح بیدار نشسته بود و دستمال روی پیشونیم رو عوض می کرد . اونم خسته بود ...
همه ی حرف هاشو مرور کردم . خدای من اون داره کمکم می کنه . خدایا دور کن از من این عوضی رو . خدایا دست نازنینم و می گیرم و بلند می شم . خدایا کمکمون کن ...
.
.
.
انگار تو آتش محو تر و محو تر شد تا اینکه ناپدید شد .
سبک شده بودم . خدایا سبک شده بودم . خدایا شکرت ...
صبح از آرامش گفت . بیماری من خیلی خسته کرده بودش . در آغوش گرفتمش . گفتم ستاره ی دنباله دار من ، منو ببین . من اینجام ، ناپدیدش کردیم . وای نازنینم نمی دونی چقدر خوشحالم . نازنین من نگهبان این قلعه آرامشم . ببخش که به اون عوضی اینقدر اجازه ورود داده بودم . عشق من از خنده های خودم لذت می برم . نازنین ... اینو هم رد کردیم ... بده دستتو عشق من ... باید سریع پیش بریم
.
.
.

.
پ.ن :
Music Link :
http://rambodsharifi.persiangig.com/audio/naz.mp3

غربت یه مرد عاشق...

2007-12-04T13:51:00.000+03:30

بگو با من, بگو از درد و داغت, بذار مرهم بذارم روی دردات
بذار سر روی شونم گریه سر کن, از اون شب گریه های تلخ هق هق
بذار باور کنم یه تکیه گاهم برای غربت یه مرد عاشق...

این چند وقت خیلی لحظه های عجیب ولی جالب رو تجربه کردیم.می دونی کدوما رو می گم رامبد؟مثه همین دو شب قبل.هر دو شبش یه جورایی قلقلکمون دادن...بعد از یه مدت رخوت این دو شب لازم بود.
_رامبد تو که اشک ریختن رو نشونه ضعف نمی دونی؟!
می دونم نگرانی بدترین چیزه, اونم وقتی که به قول تو هیچ دسترسی به همدیگه نداریم...
از سالن می اومدم بیرون و انگشتام یه مسیر همیشگی رو روی دکمه های گوشی دنبال می کردن...دو بار, سه بار, ده بار...خدایااااا چرا گوشی رو بر نمی داری رامبد؟!
.
.
.
وقتی تو گریه می کنی شک می کنم به بودنم
پر می شم از خالی شدن, کم می شه چیزی از تنم...
.
.
.
هوا خیلی سرد بود.خیلی هم تاریک.پشت سرشون راه می رفتم و فقط اسمتو زیر لب زمزمه می کردم...هر وقت به اینجای حرفامون می رسیم دیگه اختیارم دست خودم نیست, نه اختیار دلم نه اختیار صدای گریه م...
.
.
.
چقدر خستگی اون شبت در عین غریبی ملموس بود.چقدر سخته که شاهد خستگی عشقت باشی ولی راهی براش پیدا نکنی...وقتی اون لایه های غریب رو کنار می زنم و باز هم می رسم به خود تو, تویی که اینجا کنارمی, انگار همه ی آسمون برای من شده...من دنیا رو نمی خوام.آسمونش رو بدین به من...تو آسمون منی....
_امروز صبح حاضر بودم سه چهار ساعت زودتر بمیرم ولی چند ساعت دیگه هم بخوابم...
دیگه صدایی نیومد!مرسی از تمامی عوامل پشت و جلوی صحنه که شارژ گوشیمو خالی کرده بودن!
;;;;;;;;;;
رامبد صدای سازت می دونی با من چی کار می کنه؟نمی دونی رامبد....
;;;;;;;;;;
_رامبد رامبد رامبد امروز یه خونه دیدم 28 متر!!!نمی دونی چقده خوشگل بود!!!یه سقف روی ستون های این 28 متر شده بوذ سرپناه اون دو نفر...می دونی وقتی صدات کنم رااااااامبد, چی می شه؟صدام می خوره به دیوار رو به رویی, برمی گرده می خوره به این دیوار و وقتی صدای من به گوشت می رسه انگار سه بار گفتم رامبد!!!
.
.
.
رامبد ببینمت...من فدای اون خنده های خوشگلت,ببینمت...
دیدمت,…شاد از ختده هات خندیدم و همون موقع غمگین از غصه های دلت صورتم خیس شد...چقدر این حالت رو دوست دارم.خدایا, ما بنده های قانعی هستیم. ببین ما رو...خدایا نگاهت رو از ما نگیر...خدایا خوب یاد گرفتیم چه جوری هر وقت لازم بود, بدون یاذآوری به همدیگه بریم تو دنیای خودمون و توی اون دشت سبزش گشت بزنیم .بعدش هم خوب بلدیم که چه جوری با یه جمله برگردیم به همین دنیا...
پس بهت نمی گم کی رامبد, خودت می دونی کی بیای...ببین منو....آره!;)

عشق بیست ساله ی من!!!

2007-11-27T13:50:00.000+03:30

قطره قطره های حرفات و احساست میره تو گل وجودم...
با یک کلمه منو شاد می کنی و با کلمه بعدی غمگین...با یک کلمه سبک و با کلمه بعد سنگین....
رامبد اینجام با تو ,ِ مثل قبل , مثل بعد, مثل روز تولدت, مثل همیشه....
برای اینکه با خنده هامون غم رو از دل همدیگه ببریم و با دوباره خندیدنامون موضوع بحث دوباره پیدا کنیم...
برای اینکه با هم بحث کنیم بزنیم تو سرو کله همدیگه و آخرش بفهمیم که جفتمون از اول یه چیز می گفتیم!
برای اینکه از همه بگیم و آخرش بگیم که به ما چه؟خودمو خودتو عشق است عزیزم...
برای اینکه وقتی یاد شب های بی پایان صدا بیفتیم قطره اشکی نباشه به سنگینی قطره اشک های ما...
من اینجام عشق من, که وقتی همه تولدت رو بهم تبریک گفتن,بهت بگم رامبد تولدت برام مبارکه و با هم بخندیم!
برای اینا اینجام رامبد, منو همینجا لمس کن قبل از اینکه چشمات دیوارای اطرافمون رو ببینن...
رامبد اینجام که هر روز نخ بین صفحات تقویم رو ببرم جلو و یک صفحه جدید از دفتر خاطراتمون رو برات بخونم...
5 آذر...
_نازنین تو تازه یه شبه که به این حس رسیدی...ببین من یک سال چی کشیدم...
_یک شب رامبد؟! :O
.
.
.
_نازنین بروآب بخور....
.
.
.
_رامبد دیروز لیوانم شکست...
.
.
.
هنوز صدای تیک تیک ساعتم که یه روزایی باهاش درس می خوندم,موسیقی متن حرفامونه...می شنوی صداشو رامبد؟!
پ ن:حس کردم دوست داری واسه تولدت اینجا رو به روز کنم,ترجیح دادم بذارم بعد از تولدت که خودتم باشی!!!:P

شب تولد عشق ...

2007-11-23T01:19:00.000+03:30

داود رو پیاده کردم...
بارون شدید میاد . چند دقیقه قبل رفتم زیر پنجره.گوشی رو از تو جیبم در آوردم.بارون تمام صفحه رو خیس کرده بود.برگ های خشک هم خیس شده بودن و صدای خش خش یه جور دیگه شده بود .
گوشی رو بر نمی داشت.برای بار دوم بود که زنگ می زدم ...
.
.
.
نمی تونستم درک بکنم که تو کفش فروشی داره کفش پاش می کنه .زندگی در جریان بود و من ثابت مونده بودم.
اولین کادوی تولد امسال مال اون بود . تنم کرده بودم و نگران از اینکه زیر بارون خیس بشه ...
کجایی عشق من ... بیا پشت پنجره می خوام محو نگاهت بشم . می دونم اونجا تاریکه و نمی تونی منو ببینی ولی من می بینمت . از اون فاصله هم برق نگاهت به چشمام می رسه ...
.
.
.
داود رو پیاده کردم...
رانندگی می کردم و شیشه پایین بود
بارون و بارون و بارون
اشک می ریختم و اشک و اشک
صدای پرف پاک کن و چپ ، راست ، چپ، راست
باورم نمی شد شب تولد هم میشه اشک ریخت
.
.
.
کادو پدر و مادرم عجیب بود . خیلی عجیب. قرار بود خیلی از هزینه ها رو با تمام پس اندازی که این چند سال داشتم قبول کنم.انگاری جدی بود . خیلی جدی ...
گفتم دعا کنید سال بعد اینجا نباشم .عجیب بود که گفتن دعا می کنیم ...
اومدم توی اتاقم و
لیست تمام حساب کتاب ها رو از توی غزل 117 حافظ در آوردم و خوشحال جمله "بلیت رفت و برگشت" رو با ماژیک قرمز خط زدم
.
.
.
داود دیگه رسیده بود خونه...

کوهی از احساس ...

2007-11-13T13:25:00.000+03:30

نازی :

خدايا از تحمل حجم اين همه احساس ناتوانم.هر لحظه که ميگذره حس ميکنم روحم داره خيلی فراتر از جسمم پيش ميره.تازه معنی"خواب به چشمام نمياد" رو درک ميکنم..چشمام ميسوزن ولی هيچی خواب توشون نيست.هر چی هست فکر روياست و اميد.ديگه نمي خوام و نمي تونم سرپوش بذارم رو احساسم و دم نزنم.چرا بقيه نبايد بفهمن؟! بذار همه بفهمن که چه جوری تموم وجودم توي آتيش سرد ميسوزه و خاکستر ميشه و ميسوزه و خاکستر ميشه و باز...…
ميخوام از همه لحظات بگم . از تموم لحظاتی که عشق رشد کرد و وجود پست و بي مقدار آدمی جلوش خوارتر و حقيرتر شد . از تموم ثانیه هایی که تک تک سلول هامو در بر گرفت و باز بخودم گفتم نه اين عشق نيست . خوب اگه نسيت پس چيه؟ پس عشق چيه؟ مگه خود من ميليونها سال پيش به اين نتيجه نرسيدم که هرکی همون جور که عشق رو تعريف کرد ، همون جور هم بهش ميرسه و حسّش ميکنه؟!
وقتی دلتنگی هم باهاش ترکیب ميشه حس ميکنم دارن زهر به تنم وارد ميکنن . زهری که پاد زهر هم هست.
"دلم لک زده واسه ديدن چشمت ، واسه لمس دستت" .خيلی اين جمله ها رو گفتم و هر بار که تکرار ميکنم حس ميکنم دارم تموم احساسمو سرکوب ميکنم . اين حس لياقت خيلی بيشتر از اين کلمات رو داره .
خدايا خودت اين حس رو به من ، به ما ، عطا کردی... کمکمون کن از دستش نديم.
خدايا هيچکس نمي فهمه من چی ميگم . هيچ کس تا وقتی که خودش وارد گود نشه و با پوست و گوشت و خونش لمس نکنه نميفهمه من چی ميگم . هيچکس نميفهمه چطور عشق آروم آروم وارد لحظات ما شد . چطور خودشو وارد لحظاتی کرد که فقط يه حس ساده بود و نه چيزی بيشتر . هرچی مي گذشت اون حس قوي تر مي شد و پيچيده تر. …
هيچکس نمي فهمه چطور وجودم گر مي گرفت و من شاد از سوختن ، با خنده هام اشک می ریختم و هيچ کس نمي ديد.
خدايا ناتوانم از تحمل حجم اين همه احساس. به من توانی عطا کن. اين حس رو ازم نگير و به ما توانی عطا کن...

من :

خوندن من یه بهانه ست ، یه سرود عاشقانه ست ، من برات ترانه می گم تا بدونی که باهاتم. تو خود دلیل بودنم بی تو شب سحر نمیشه ... می میرم بی تو ...
من اینجام . من اینجام که حجم این همه احساس رو کنار هم تحمل کنیم . به خدامون بگیم که این عشق قوی تر از هرچیز دیگه ای تو شعاع صد هزار کیلومتری ماست . من اینجام تا آروم کنارت بشینمو بگم که راهی نمونده . بگم که این امتحان هم به زودی تموم میشه . من اینجام تا با همه ی توانم عاشقانه ها رو بهت هدیه کنم . گوهر من من اینجام تا کنار هم به خوامون ثابت کنیم که این عشق حق ماست .
من اینجام کنار تو ...
تو اوج تموم اون اشک ها سرم رو پات بود و نوازشم می کردی . می گفتی چیزی نیست . تموم میشه .دارم تایپ می کنم و ساعت 2 ظهر اینجاست . گوشیم زنگ می خوره و صدای زنگ خودت میاد .
فاصله بین ما یه لحظه است ... فقط یه لحظه ...
من هم کنارت تو این آتیش می سوزم و باهم می خندیم . وای که چقدر این گرما رو دوست دارم . همه ی این مسیر رو تا اینجا باهم اومدیم . تا آخرشم باهم می ریم ...
من اینجام کنار تو ماه من ...

نازی ... عشق بی عاشق من

2007-11-04T01:37:00.000+03:30

عصار خوند : اين حال منه بی توست...
همين کافی بود که بغضم بشکنه و مثه هميشه سرمو رو شونت و دستمو تو دستت ببينم...
ديوان حافظ رو پاتختی بود ، با خودم فکر کردم برش دارم ، يکدفعه يه گوشه ی ذهنم يکی گفت : از اين خوشم نمياد ، صفحه هاش يه جورين که انگار دارن دروغ ميگن ... چند ثانيه بيشتر طول نکشيد که از اون ور ذهنم يکی فرياد زد : مگه اين همون حافظی نيست که وقتی از اون ماجرا ناراحت بودی ، فال گرفتی واسه خودت و بهت گفت : يوسف گمگشته باز آيد به کنعان غم مخور ... و تو چقدر راحت شدی ، براي خودت اونقدر باور نکردنی بود که به هيچ کس هيچی در موردش نگفتی ...
اگه مي دونستيم چقدر بايد انتظار بکشيم تحملش راحت تر بود يا الان که هيچی نميدونيم؟
يوسف گمگشته باز آيد به کنان غم مخور ...
.
.
.
عشق را زير باران بايد جست.......................................................
مثه همون روز زير بارون که من بودم و روح تو هم با من ...
خيس شديم ، من از بارون و روح تو از اشکای من .....................
دلم بدجور هواتو کرده ماه من.ميدونی ، نه؟

2007-10-23T17:14:00.000+03:30

مسافر از اتوبوس پیاده شد :
" چه آسمان تمیزی ! "
و امتداد خیابان غربت او را برد .
.
.
حق با اوست.به خدای آسمان ها و زمین حق با اوست.گاه خستگی مرگ را به یاد انسان می آورد.و گاه عشق خستگی را از یاد می برد.حرف هایش را چو دُر همیشه باید در صندوقچه ی دل نگاه داشت . به چشم هایم خیره شده بود . یکی یکی می گفت و یکی یکی به او اطمینان خاطر می دادم ...
شب فرا رسیده بود.دست هایم توان نوشتن نداشت اما می نوشتم به عشق آنکه برسد به دستانش.تا امید را ترانه کند به سوی بیکرانه ها ببرد.
شکلات ها رو حسابی با یه ترفند خفن گذاشتم رو نامه ها و بسته بندی کردم و حسابی چسب زدم . مثل همیشه با ماژیک سیاه اسمشو نوشتم و زیرش هم اسم خودمو نوشتم. یهو گفتم اسم من نباشه بهتره. می ترسم اونجا مشکلی پیش بیاد.گوشه ی سمت چپ پایین هم نوشتم NR.
به تمام خستگی ها نه گفته بودم و فراموش کرده بودم که سرم چند ساعتی است که تیک تاک کنان به سمت انفجار پیش می رود . عشق بود و عشق. عشق بود که مرا پا بر زمین نگاه داشته بود . شوق گرفتن نوشته هایش آن هم برای من صبر را از من ربوده بود .
سوار ماشین شدم . اون موقع شب نمی دونم چی شد که کلید ماشینو برداشتم و به بابا گفتم می رم بیرون یه بسته رو برسونم بر می گردم .
و پدر هیچ نگفت ...
خیابان سرد بود.آدم ها کم بودند و کم قدم می زدند . و من بودم که شتاب گرفتن دست نوشته ها به سوی ماه مرا می خواند.
زنگ دوم و آروم یه کوچولو زدم.صدای پدر اومد و خودمو معرفی کردم و ... تق ... در باز شد .
صدای پدر از من خسته تر بود.می دانستم بد زمانی را برای سپردن آن همه دلتنگی به او انتخاب کرده بودم . پله ها تمام شد و من پشت در بودم . پدر در را باز کرد و چهره ی خسته اش گشنگی بدنم را به دوردست ها برد .
به خدا من شرمنده ام این موقع شب مزاحم شدم . فقط خواستم اینو بدم اگه زحمتی نیست بدین به گیتا خانم به نازنین برسونن راستی تاکید کردن که بهتون بگم یه شیشه بزرگ ... راستی نازنین هم یه بسته داده بودن که بهتون بدم اما انگاری ...
ناگهان ماندم . می خواستم درد را از یاد ببرم با خواندن آن ها اما حیف زمان زود گذشته بود .
زبونم بند اومده بود و نمی فهمیدم دارم چیکار می کنم و باید چه چیزای دیگه رو هم یاد آوری کنم. در خونه رو بستم ...
هوای کوچه سرد بود . چراغ اتاق دلم خاموش بود اما نورش را می دیدم . وقتی به سر کوچه ی دلتنگی هایمان رسیدم به خود آمدم که خیلی دیر شده بود . می دانستم همیشه خیلی زود دیر می شود اما ناگهان به یاد آوردم آنچه را که از یاد برده بودم .
به خدا می دونستم به اون نیاز داره . می دونستم که هرچه سریع تر اگه به دستش برسه کار خودمون هم راحت تر میشه و اون همه سختی نمی کشه . تازه اینجا هم راحت تر می تونه بنویسه. از تو کوچه شروع کردم به اس ام اس زدن . می دونستم خیلی ناراحت میشه.نشستم تو ماشین و هنوز تایپ می کردم. معلوم بود ناراحت میشه و مدام خودمو تو راه سرزنش می کردم . می دونستم نوشتن جمله " می خوای برگردم دوباره پیش بابا " هم آرومش نمی کنه . تو ماشین هیچ کسی نبود بلند بلند با خودم حرف می زدم و فحش می دادم .
باور کن که حرف های تو گنجینه های صندوقچه ی دل من است .تاریک شود روزم اگر بخواهم لحظه ای از آن ها غافل شوم . کاش این همه سر در گم نبودم و حواسم به خستگی پدر و ساعت های از شب گذشته نبود و محیط را در چنگ خود می گرفتم .او نیز خسته بود و او نیز همانند من خسته از این همه دلتنگی ...می دانستم همه را می دانستم اما ... وای بر من ...
نگران شده بودم.نمی دونستم چرا هرچی اس ام اس می زنم و خبر می گیرم جوابی نمی آد . رسیده بودم خونه.مثل مرغ پر کنده دور خودم می چرخیدم.اول با این فکر که رفته بیرون یا حموم شروع شد و آخر سر به پلیس و فکر های عجیب و غریب رسید . نمی دونستم چی جوری باید جلوی این فکر ها رو می گرفتم . هر لحظه صدای تیک تاک بمب توی سرم سریع تر می شد. افتادم رو تخت ...
از خواب بر می خواستم مبادا جوابم را داده باشد و از حالش گفته باشد و من بی خبر بوده باشم . از خواب بر می خواستم و هیچ ... از خواب بر می خواستم و هیچ ... دلتنگ بودم.دلتنگ تر از همیشه و این بار نگران تر از همیشه . نمی دانستم چکار باید کرد .
هر بار که بیدار می شدم ساعت رو نگاه می کردم و سریع ساعت اونجا رو محاسبه می کردم . دیر وقت بود خیلی دیر وقت ...
صبح فرا رسیده بود . چشمانم باز شد اما هنوز صدای تیک تاک می آمد . به جلوی آینه رفتم . چشمانم گود شده بود و هر از گاهی سیاهی می رفت . دلم درد می کرد و نمی دانستم این همه درد چگونه به این سرعت مرا احاطه کرده است .
دوباره اس ام اس زدم . نگرانی پاهامو سست کرده بود و فقط دعا می کردم اتفاقی رخ نداده باشه . خدایا یعنی چی شده ... خدایا کمکمون کن ... به کل فراموش کرده بودم که می خواستم ظهر برم تهران . هنوز بلیط هم نگرفته بودم . حالم اصلا خوب نبود و فقط می خواستم بفهمم چی شده تا اینکه زنگ زدم و ....
صدایش را شنیدم و زنده بودن را زمزمه کردم . چقدر مهربان بود. با آن همه گناهان من هنوز مهربان بود . دیگر صدای تیک تاک نمی آمد و عذاب وجدان روحم را در بر گرفته بود . صدایش را شنیدم و اشک ریختیم . فرار کرده بودیم از غم نگرانی و دلتنگی . صدایش مرا برد به پشت آن کوه های بلند و دست هایش را گرفتم و زیر لب نامش را صدا کردم . آرام بودم اما درونم هنوز آتشی بود که ای کاش محیط در آن لحظه در چنگال من بود و ...
از خونه زدم بیرون . پیاده می رفتم تا برسم به یه جایی.رسیدم به یه جای عجیب نزدیک یه مسجد . زنگش زدم . خدای من چقدر آرومم کرد . چه طور مثل مریم مقدس گناهمو بخشید و من رو در آغوش گرفت . چقدر خوشحال بودم ...
او مرا بخشید به مهربانی خویش. به آن همه عشق و به آن همه محبت ...
دلم خیلی برات تنگ شده عشق من :) دلم خیلی برات تنگ شده . . . . . . .
.
.
.
غروب بود.صدای هوش گیاهان به گوش می آمد.
مسافر آمده بود.

پ ن : جواب ایمیلTue... 23 Oct 2007. ...05:45
پ ن 2 : می دانستم یا نمی دانستم... مسئله اون نیست بابا :)

مرگ از من دور است

2007-10-11T07:13:00.000+03:30

اگر بخواهم به دوریت فکر کنم می میرم ...
من نمی خوام بمیرم ...
من می خوام کنار تو زنده بمونم پس در نزدیک ترین حالت ممکن منو لمس کن ...

پ ن : خیابان فردوسی ، جلوی درب ورودی موزه !
پ ن 2 : بعد از یه مدت خیلی طولانی دارم اینجا ( آویژه سابق) می نویسم . بازم می گم این یه شروع طوفانیه برای ما . هورااااا
پ ن 3 : دلم برای خیلی هاتون تنگ شده بود . آرین تبریک می گم قالب جدید . یه اعترافی می خوام بکنم . اون روز که تو اتاقت داشتم سیستمت رو زیر و رو می کردم اتود اولیه شو دیدم :) بعدشم که ارداویراف خودش لوگو رو نشونم داد :دی
صادق عزیز هنوز که هنوزه اون مجله ها به دست من نرسیده !
زیتون دلم برای دیدن اون همه کامنت هات تنگ شده . فیلتر شدی و ...
رهگذر خسته تو هنوز از اون سال فوتوبلاگتو آپدیت نکردی :)
پرگلک حیف که تو هم فیلتر شدی ...
خبری هم از مسعود اسکیزو و پروفسور ( امام امیر سابق! ) و مهندس سعید شاسکول و کلی از بچه ها که براشون تمپلت زده بودم نیست :(
ما دوباره برگشتیم . این دفعه با قبل خیلی فرق داره . این دفعه من و نازی می خوایم خیلی چیزها رو براتون تعریف کنیم .
ما برا صبرتون یه یا علی می خوایم ... ( آژانس شیشه ای )

افتتاحيه...

2007-10-06T21:58:00.000+03:30

کيفم رو که گذاشتم بالاي سرمو نشستم رو صندليم تازه فهميدم که کجام...تازه فهميدم که چيا گذشته...تازه فهميدم که ازت خداحافظی نکردم...
هوا ديگه روشن شده بود.ساعت 6 صبح بود.دو تا کاغذی که تو لحظه ی آخر برام نوشته بودی تو دستم بود.همون دو تا کاغذی که وقتی مي نوشتی،تو دست راستت خودکار بود و تو دست چپت دست من...همون خودکاری که باهاش روي
دستم نوشتی NR و با خنده گفتی :حموم که رفتی پاک نشهاا!!!
حالا من مونده بودم و خودم...هنوزم وقتی ياد اون لحظه ها مي افتم تنهايي رو با همه ی وجودم حس ميکنم....کاش قبلش لااقل تا تهران تنهايي رفته بودم...هيچوقت فکر نميکردم اون چند ساعتی رو که توی رُم بودم بدترين روز زندگيم بشه...
زمان ميگذره...تنها چيزی که هيچ کس نميتونه جلوش بايسته...
يک ماه ميگذره که اينجام....سه هفته ی اولش که شديداً دپرس بودم و هر چند روز يه بار به مامانم ميگفتم که ميخوام برگردم!نميدونم کدوم يکی از نگاه هایی که خدا بهم کرد باعث شد که حالم بهتر بشه...
حالا منو تو اينجاييم...مثه هميشه کنارم نشستی و زل زدی تو چشمم...منم دارم خودمو توي عسله چشمات نگاه ميکنم!
بعد از اون همه کش و قوس حالا ما اينجاييم و جدا از دلتنگي هاي فراوان (که هميشه هم بوده!) حالمون خوبه!
به کوري چشم اونايي که نميتونن شاديمونو ببينن!
حالا منو تو اينجاييم که باز هم بجنگيم...با همه چيزايي که قراره مال ما بشن...شايد خيلی تخيلی باشه،شايد مال داستانهای عاشقانه ی قديمی باشه،شايد به نظر خيلي ها محال باشه ولی...
ما اينجاييم .... !
واسه اينکه تخيل های محال داستانهاي عاشقانه قديمی رو بياريم تو زندگي روزمره و پر از منطق خودمون...
به هر حال هر چی باشه از قديم و نديم گفتن : خودمو خودتو.....؛)

یه هدیه کوچیک

2007-10-01T19:06:00.000+03:30

یه شروع طوفانی
تقدیم به تو

بهار

2007-04-04T22:29:00.000+03:30

بهار آمده ،شمعداني ها را پشت پنجره بگذار

...

براي گندم درون آب ريختن

شايد دير باشد اما

براي جوانه زدن نه

سال نو با قدري تاخير مبارك

آدمها

2007-01-28T15:04:00.000+03:30

آدمها درکشان از هستی...
همان منیتشان است...
کسی که من و منیت نمی شناسد...
البته که از نظر دیگران...
سطح شعور ۰ دارد !
بماند که بودا می گفت...
آرامش وقتیست که منیتی نباشد...
ادراکت که ۰ شود آرامش داری...

گور بابای دنیا... آرام باش...

بی ادراکی بهای ارزانیست نه ؟

زمستان...

2006-12-28T19:33:00.000+03:30

زمستان که می آید
برف که می بارد
ایستاده بمان..
که درختان ایستاده می میرند

!!!

بعد از مدتها ...

2006-10-24T13:43:00.000+03:30

نه آنکه سلام گویای این است که آمدن بعد از دو ماه یعنی وفور ذوق و شوق برای نگاشتن نه ..
اما آمدم برای اینکه دارد خاک می گیرد..
آن قدر ها راحت نیستم اینجا دیگر.. کمابیش به یاد زخمهایی می اندازدم.. ولی..
نمی دانم .. به می شود یا نه!!!!!!!
ماه رمضان هم رفت همه وبلاگها بویش آمد غیر اینجا انگار.. بوی خداحافظیش ما پر کرد اینجا را و بوی عید ..
بس است دیگر..
همین چند سطر برای وفای به عهد کافیست انگار..

باشد که ستاره ها درس روشنگریمان بیاموزند..
روزگارتان شیرین..